To był moment. Spojrzałem przez okno na górski pejzaż i pomyślałem: idę. Szybko spakowałem plecak i mimo już popołudniowej pory postanowiłem powędrować w Góry. Tak bardzo chciałem być tam tego dnia sam.
Początek wędrówki to półgodzinny marsz wąską asfaltową drogą przez wieś, wzdłuż szumiącego głośno potoku. Mijam pojedyncze, oddalone od siebie, rozsiane wśród łąk zabudowania Kamienicy - niewielkiej osady położonej u podnóża Śnieżnika. Z każdym krokiem zbliża się do potoku dolna granica świerkowego lasu porastającego zbocza doliny, aż w końcu wchodzę w mroczny i bijący chłodem świat drzew. Ostry zakręt w prawo i asfaltowa droga zmienia się w wygodny trakt leśny. Spoglądam za siebie na ostatnie domy położone w lesie, wyciągam z plecaka mojego ulubionego wafla czekoladowego, którego szybko zjadam i idę dalej.
Podejście jest stosunkowo łagodne, wiedzie szerokim łukiem w lewo i obchodzi małe wzgórze. Chwilami odsłania się widok na skąpane w słońcu góry, to znów pochłaniają mnie ciemności lasu. Jest dobrze. Jest bardzo dobrze. Idę zupełnie sam. Nikogo nie ma na trasie. Totalne pustki. Cieszę się, jak mały dzieciak. Lubię taką wędrówkę. Mam teraz dużo czasu dla siebie: rozmyślam o różnych moich sprawach, chwilami łapię się na tym, że mówię sam do siebie, za moment jakiś szczegół górskiej przyrody przykuwa moją uwagę, to znów po głowie chodzi mi jakaś piosenka, której tekst próbuję sobie przypomnieć...Chaotyczna gonitwa myśli i wrażeń.
Dochodzę do miejsca, w którym szlak opuszcza wygodną drogę i skręca wprost na strome zbocze górskie. Ciągle wśród drzew i krzewów idę jakby głębokim jarem. Gorący dzień i wysiłek sprawiają, że strugi potu zalewają mi twarz. Jest naprawdę dobrze, wręcz nieziemsko.
Po półgodzinnym podejściu droga staje się mniej stroma i osiągam odsłonięty grzbiet. W dali dostrzegam stoki Małego Śnieżnika. Chwila odpoczynku - studzony mocniejszymi porywami wiatru rozglądam się wokół. Ruszam dalej skrajem lasu, chwilami zupełnie poziomą ścieżką. Dochodzę do polany.
Przed schroniskiem widać kilka osób. Wokół panuje spokój i cisza. Wchodzę do budynku, szukam jadalni. Zamawiam zupę i kawałek chleba. Rozmawiam z gospodarzem. Jesteśmy tylko we dwóch. Pyta mnie, czy zostaję na nocleg. Kiedy rozwiewam jego nadzieję, dowiaduję się, że straszne pustki panują w tym roku w górach. Od zimy do teraz ruch turystyczny jest niewielki, jak nigdy. Górskie szlaki i schronisko świecą pustkami. Nie pamięta takiego roku.
Kończę mój posiłek i wychodzę przed schronisko. Szukam dalszej drogi na Śnieżnik. Według szlakowskazu czeka mnie jeszcze półgodzinne podejście na szczyt. Najpierw droga wiedzie przez niewysoki świerkowy, przerzedzony las wśród krzewinek jagód. Oprócz mnie, w stronę szczytu idą za mną dwie osoby, którym daję się wyprzedzić (nie lubię, jak ktoś mi depcze po piętach). Poza tym spokój na szlaku.
Na rozległym, spłaszczonym szczycie uwagę zwraca sterta kamieni. To pozostałość po 33-metrowej kamiennej wieży obserwacyjnej, która została zburzona w 1973 roku. Podobno w pogodną noc można było dostrzec z niej światła Wrocławia, Pragi, a nawet Wiednia (takiej informacji udzielił mi gospodarz schroniska). Przy mocno wiejącym wietrze obchodzę cały szczyt. Trzymając w ręku mapę próbuję rozpoznać gdzie co jest, ale dostrzegam tylko pobliski Mały Śnieżnik. Za mało znam Sudety, by wiedzieć, co stąd widać. Umiem tylko określić, gdzie jest strona polska i czeska.
Kierując się słupkami granicznymi (oznakowanie turystyczne od polskiej strony jest fatalne) rozpoczynam zejście. Początek drogi wiedzie wśród jagodowych pól, wąską ścieżką. Po stronie czeskiej, przy resztkach jakiejś budowli dostrzegam postument z rzeźbą słonia. Ciekawe, co tu kiedyś było?
Droga staje się stroma, wiedzie ciągle wzdłuż granicy państwowej. Od czasu do czasu napotykam jakieś szczątkowe znaki turystyczne. Gdyby nie ścieżka i słupki graniczne na pewno już dawno zabłądziłbym. Nie wyobrażam sobie zejścia tędy śnieżną zimą. Na odsłoniętym zboczu brak jest tyczek, a w lesie, przez który wkrótce schodzę nie ma właściwie żadnych znaków. Gdzieś, od czasu do czasu udaje mi się dostrzec jakieś pojedyncze wyblakłe ślady zielonego szlaku. Widać, że już dawno nikt nie odnawiał tej ścieżki.
Po przeszło godzinnym zejściu dochodzę do rozdroża na przełęczy. Tu skręcam na północ i wyraźną, szeroką drogą schodzę przez gęsty, ponury las, wzdłuż potoku do Kamienicy. Jest już wieczór, gdy docieram do zabudowań, z którymi kilka godzin temu żegnałem się. Idę przez spokojną, pogrążoną w cieniu gór wieś. Kompletna cisza. Zupełnie inna, od znanej mi, rzeczywistość pozbawiona zgiełku i pośpiechu. Nie widać ludzi, wszyscy gdzieś pochowali się. Żyją swoim nieśmiałym życiem z dala od cywilizacji. Prawdziwy koniec świata.
Jestem sam - zupełnie sam.
Śnieżnik - 5 lipca 2010