I znów szlak przyciągnął dwa zwierzaki: Sokoła i Żyrafa Znów bez mydła i wierzcie mi tak już pozostanie Już w poprzednim tygodniu rozmawialiśmy o jakimś wypadzie w góry. Wstępnie miał być dwudniowy jednak doktory na uczelni przez dwa dni mogą się zorientować że jednego studenta brakuje. Liczę na to że po jednym dniu się nie kapneli
6.30 zbiórka pod empikiem w centrum Katosów - najgorszy punkt wycieczki. Rano ciemno, zimno, morko i leje....no i jest rano ! 6.30 to ja zazwyczaj przetaczam się na drugi bok. Zrywam się jednak z łózka i krokiem zombi kieruję się pod prysznic gdzie jakimś cudem wstępuje we mnie życie. Po wyjściu z domu dopada mnie zwątpienie...leje no ale co tam "twardym trzeba być a nie miętkim".
Z Sokołowym spotykam się pod empikiem. Tym razem rozpoznaje jego niebieską furę (i tak nie miał pomarańczowych galotów ) I w drogę. W trasie dowiaduję się że na wycieczkę mieli wybrać się z nami Lapikus i Zwiacha. Niestety nie dotarli. Szkoda no ale może będzie inna okazja żeby się poznać i poszamanić nad kuflem złotego magicznego napoju. W Szczyrku zahaczamy o delikatesy i w drogę. Początek w naszym wykonaniu hmm zamulony. Idziemy ale niespecjalnie dużo ze sobą gadamy. Obydwoje mamy jakieś tam swoje problemy sercowe (eh te baby z nimi źle a bez nich jeszcze gorzej ) na szczęście po jakimś czasie rozkręcamy się i zaczynamy wymieniać już zdania wielokrotnie złożone Ja jeszcze trochę przydżumiony maszeruję jak robot wchodząc między drzewa nie zwracam uwagi na gałęzie które zatrzymują się na kolejnym przydżumionym a dokładnie na jego oku To nas trochę rozbudziło (Sokoła na pewno ) Pogoda z początku średnia. Nie pada - to najważniejsze ale z widokami też średnio. W lesie też panuje nieporządek. W pewnym momencie trzeba było poszukać szlaku który bawił się z nami w chowanego Idąc dalej organizujemy sobie rozrywkę. Śnieg jest i to wcale nie mało więc co jakiś czas sprawdzamy swoją czujność śnieżkami Niestety przy zbyt intensywnej wymianie ognia dochodzi do małego wypadku i kolano Sokoła zrobiło sobie ała. No ale że to twardy chłop jak Bytomski wungiel to maszerujemy dalej. W pewnym momencie ze szlaku wchodzimy na nartostradę i ciśniemy prosto do góry. Tuż przed szczytem doznajemy olśnienia - słoneczko przebija się przez chmury. Szczyty nieśmiało nam się pokazują. Widzimy Klimczok (jeżeli się mylę Sokół mnie poprawi) Zdjęcia Sokoła wychodzą tu kapitalnie. Chwila na oglądanie widoków, robienie zdjęć i dalej w drogę. Szczytujemy W schronisku pusto. Na dzień dobry grzaniec. Rozsiadamy się przy kominku a ja w zasadzie prawie w nim Moje buty służą mi już 4 lata i takiej ilości mokrego śniegu niestety już nie wytrzymują. Pijemy, gadamy, pijemy, suszymy się, pijemy skończył się grzaniec kupujemy następne pijemy... no dobra były tylko po dwa na głowę Do schroniska dotarła jakaś rodzinka z Wrocławia - pogadaliśmy chwilkę a potem ruszyli w swoją stronę. Obsługa schroniska hmm specyficzna...tak zero kontaktu od siebie odnosiłem wrażenie że im przeszkadzamy tzn siedzieliśmy wszyscy w izbie przed kominkiem i czułem się trochę traktowany jak powietrze...jeżeli chodzi o obsługę przy barze i samo jedzenie to jak najbardziej na plus. 9.50zł żurek z kiełbasą, jajem i chlebkiem - dobry i dużo Pozytywnie. Zagrzani i wysuszeni - zwłaszcza moje buty ruszamy w dół. Maszerując pod wyciągiem ukazuje nam się niecodzienny widok starszy pan jedzie na krzesełku z parasolką...hehe śmiesznie to wyglądało no ale już widzieliśmy kowboja z parasolem więc nie byliśmy zaskoczeni jakoś wybitnie. Schodzą dalej Sokół stwierdza że może spróbujemy zjechać na tyłkach no i szoruje na dupie na dół. Ja wychodzę z założenia że narażanie moich zasobników potomstwa jest głupie więc kładę się na brzuchu i jak pingwinek szoruję głowa w dół....jazda była zaje!!!fajna!!! W kilka minut zrobiliśmy odcinek na kilkadziesiąt minut marszu Tak się ubawiliśmy że wszystkie smutki, myśli i rozterki gdzieś na chwilę nam uciekły. Jak dzieci ubabrani w śniegu z wielkim uśmiechem schodzimy na dół. Im niżej tym śnieg coraz "gorszy". Trzeba jednak zauważyć że po nartostradach da się jeździć nawet spotkaliśmy kilku narciarzy i snowboardzistów. Na dole zaczynamy się ślizgać na śniegu i błotku. Ja zaliczam dość widowiskowy benc ale na szczęście po otrzepaniu się stwierdzam brak jakichkolwiek urazów hehe Tuż przed odjazdem do domu skoczyłem jeszcze do cukierni rozmienić pieniądze gdzie w kolejce do kasy obmyśliłem podstępny plan Pieniądza trzeba rozmienić ale jak poproszę o ciastko i wyciągnę duży nominał to pani może powiedzieć że nie ma mi jak wydać reszty i ciastko odłoży na półkę a jak odejdę bez ciastka i bez rozmienionych pieniędzy. Jednak gdy zamówię lody i to dwie gałki (jedną mogła by odłożyć) to będzie skazana na wydanie mi reszty więc zamówiłem dwie różne gałki i twardo obstawałem przy kasie że nie mam drobnych evil: No i tak w środku zimowej jesieni wcinałem lody Do domu wracaliśmy przez Salmopol gdzie mieliśmy się zatrzymać na herbatę. Jednak gdy ściągnąłem mokre buty i skarpetki nie było mocy żebym ubrał je znowu. I tak z postoju na Salmopolu czy Wiśle wyszły nici ale za to nawiew w samochodzie wysuszył mi nóżki i buty Co prawda podczas suszenia o mało nie zatruliśmy się gazem dwuskarpetanem ale jakoś daliśmy radę

I tak wyglądał zimowo jesienny pobyt na najwyższej górze Beskidu Śląskiego

Zdjęcia i wideorelacja ze zjazdu na pingwinka w kolejnym poście

    Na szlaku

    Gdzie jest Żyraf?

    Ale mnie męczył tym aparatem hehe

    Zimowa jesień

    Mroczny szlak

    W górach jest radośnie

    A tu jakieś zmoczone ptaszysko

    Natura

    Maszerujemy przed siebie

    Drzewa zimowo

Ten post był ostatnio modyfikowany: 31-10-2009 10:45 PM przez zyraf.

    Bajka...

    Droga do nieba...

    Bo tutaj jest jak jest...

    Mleczna kraina

    Oświecony Sokół

    Co on Tu robi to ja nie wiem

    Szczytujemy

    Bajecznie mlecznie

    "Nieboooo do wynajęcia"

    Szamanienia czas zacząć

    Piwosz górski

    Gdzieś błądząc myślami...

    Hehehe

    Kolejka do nieba

    Sztuka medytacji zimowej

    JAZDA !

    Haaaaa !

    Lecimy

    Tu nawalił układ sterowania

    Trzeba się bawić

    Tyle znaczków (aż 5) ciężko się zgubić

    mmmm dobre lody

To by było na tyle dzięki za uwagę

widzę że wzajemne towarzystwo wam przypasowało. Ładnie chłopaki poczynacie

Uśmiałam się przy tej relacji - super chłopaki, nic nie odmrożone (nawet te części ciała na których zjeżdżaliście ), więc pozostaje tylko kontynuować Wasze wyprawy

Jak miło... Koniecznie kontynuować, dobrana z Was para...

Ciekawie bardzo.. Życzę Wam kolejnych spotkań i częstych szczytowań Fajnie piszesz Zyraf..

Ten post był ostatnio modyfikowany: 20-10-2009 10:50 PM przez Agnieszka.S.

A gdzie Magda była w taka piękną pogodę?
Ten zjazd to tak w stylu "na pingwina", prosimy więcej filmów
Jednak osobiście wybrałbym technikę Sokoła. Jeden wystający korzeń i Zyraf zostałby Zyraficą, tylko jeszcze bezzębną

Mój styl wcale nie był taki fajny.
Po pierwsze jechałem pierwszy, gdybym zahaczył o coś wystającego spod śniegu, mógłbym stracić dziewictwo.
Po drugie, lewa noga podniesiona do góry gwarantowała znoszenie na prawo, więc kilka razy hamowałem w jakichś trawach.
Po trzecie, to był dla mnie jedyny sposób pokonania stromizny, bo na propozycję Żyrafa, żebym zjechał kolejką, stanowczo się zgodzić nie chciałem.

W ogóle to dałem ciała z tym wyjazdem, bo nie zabralem z domu jabłuszek. Na nich pewnie zjechalibyśmy z samego szczytu gdzieś w okolicę Jaworzyny. W ogóle to był pomysl, żeby zjeżdżać na tyłkach FIS-em, ale tam stromo jak cholera i siatka wciąż podniesiona, więc Żyraf stwierdził, że "Jak wjadę w siatkę to mi głowa na niej zostanie, a reszta pojedzie dalej"

A tytuł relacji wziął się właśnie ze zjazdów...

Sokół kuśtykając przy zejściu: Jo to dupca, jadę na tyłku
Zyraf: A jeśli będą kamienie?
Sokół, już jadąc: Mówiłem już, jo to dupca.
Żyraf, po chwili zastanowienia się: Jo tyż.


Gdzie była Magda?

Tam, gdzie być nie powinna.

nooo, super chłopaki Widze Żyraf, ze zjazdy Ci sie podobały- patrząc na Twój uśmiech, ale muszę sie zgodzić z komentarzem Mallaidh'a, że łatwo było Wam zostać bezzębnymi sokoło-żyrafami

Ogólnie nastrój tego wyjazdu zmieniał się dla mnie jak tempo dobrego utworu progresywnego.
Z początku było fajnie ( w aucie ), bo pogoda się poprawiała z każdym kilometrem bliżej południa.
Potem jednak, na miejscu zaczęły się komplikacje. Najpierw zaczął dzwonić telefon. Żyraf okazał się jeszcze większym śpiochem, niż ja. Myślałem, że to niemozliwe, ale jednak.... W dodatku zażyczył sobie hamburgera!

Pierwsze pół godziny wyglądało tak, że Zyraf szedł przodem, milczący, a ja za nim, z telefonem w ręce. Kilka razy odezwał się tylko, że mi wyrzuci ten telefon, bo po każdym następnym sygnale wiadomości mam gorszą minę.
W końcu telefon ucichł (cholera), więc szedłem już zupełnie wybity z wszystkich radości. Więc najpierw dostałem gałęzią (przypadek, cholera) a potem ta cholera w czerwonej chuście natarła na mnie kulkami śnieżnymi, gdy właśnie zakopałem się po pas w śniegu.

W schronisku Żyraf dostał zawiasa w związku z rozterkami sercowymi, więc co mi pozostało, wypić piwo i rozłożyć się na ławce...
I siedzielismy w tym schronisku jak dwie cioty i wpatrywaliśmy sie w te cholerne telefony jak w obrazek.

Zejście też obfitowało w mistyczne przeżycia. Najpierw oboje zgodnie oślepliśmy wychodząc ze schroniska, a potem na zmianę przeklinaliśmy swoją niedolę niczym moherowe berety u lekarza. W dodatku co kilka kroków kolano uciekało mi do przodu, co wiązało się z dodatkową porcją brzydkich wyrazów.

W końcu padło slynne już "jo to dupca" i na jakiś czas oderwaliśmy się od smutków.
Potem na smutki nie było czasu, bo jazda na liściach i błocie gwarantowała inne przeżycia.
A potem kolega Żyraf w samochodzie otumanił moje troski zdjętymi butami i skarpetami.

Jeszcze prawie nie zapłaciliśmy mandatu (jechaliśmy na trzeciego, biały van zasponsorował zabawę) i w zasadzie to by było na tyle.

A gdzie Magda była w taka piękną pogodę?

Jak to gdzie?... Po drugiej stronie słuchawki A ta gałąź to myślisz Maciek, że co?... To moja klątwa Wypiął się na mnie, to ma za swoje

A ta gałąź to myślisz Maciek, że co?... To moja klątwa Wypiął się na mnie, to ma za swoje

Sokół - zacznij w hełmie rycerskim po górach chodzić

Cóż, nie wiedziałem, że rzuciłaś ma mnie klątwę. To teraz już wszystko wiem...
Żyraf, moze ktoś też rzucił klątwę na Twoje buty?

Łukasz, nie trzeba. Jak to mówią, ja mam coś z rycerza. Właśnie, zakuty łeb. Ale przed gałęzią nie chroni...