Właściwie to wcale nie miał być Kościelec. Planowaliśmy coś innego w Tatrach Wysokich (my, to znaczy mój trzynastoletni syn i ja), ale niekorzystne prognozy pogody na ten dzień, zmusiły nas do wybrania tego właśnie celu.

Tomek jest już trzeci raz w Tatrach, ale to jego pierwsza, poważna wycieczka i tylko ze mną - taka męska wyprawa . On też dziś szefuje na trasie. Wychodząc z Kuźnic obiera drogę przez Jaworzynkę. Mimo wczesnej pory, słońce już mocno przygrzewa, a brak wiatru sprawia, że idziemy w strugach potu, do którego lgną wszechobecne muszyska. Dopiero na hali robi się bardziej rześko.
       

Czarny Staw to miejsce naszego pierwszego, dłuższego postoju. Pogoda, ciągle doskonała, zachęca nas do dalszej wędrówki. Idziemy na Karb. Gdy osiągamy przełęcz, zza Granatów i Kozich wypełzają w naszą stronę ciemne chmury. A jednak! Coś się święci. Zastanawiamy się chwilę, co robić dalej. W końcu Tomek decyduje się spróbować wejść na szczyt. W razie pogorszenia - odwrót.
       

Trasa ciekawa, miejscami trochę trudna, ale Tomkowi widzę pasuje ta przygoda. Radzi sobie świetnie z kominem, nachylonymi płytami, małymi półkami. Chwilami pomaga sobie rękoma. Mówi mi, którędy mam iść, by było łatwiej . Cały czas prowadzi, oczywiście pod stałą moją, w miarę dyskretną, kontrolą. Chmury raczej nie nabierają groźnego wyglądu, chwilami pojawia się nawet słońce, więc śmiało idziemy na wierzchołek.

Bez przeszkód osiągamy cel naszej dzisiejszej wędrówki. Uśmiech na twarzy Tomka, jego zachwyt nad górami to dla mnie największa radość. Rozemocjonowany dużo mówi, zadaje ciągle mnóstwo pytań. Okazuje się, że nawet ból głowy, który towarzyszył mu od pewnego momentu, ustąpił. Siedzimy jakiś czas na szczycie, rozmawiamy z chłopakiem, który oprócz nas jest tu w tej chwili. Robimy zdjęcia. Tomek w nieskończoność gada i gada. Jest fajnie.
               

Czas jednak wracać, bo zaczyna kropić deszcz. Nie jest to jednak zapowiadane wczoraj burzowe załamanie pogody. Podczas zejścia deszcz ustaje. Na przełęczy jest już zupełnie spokojnie.
           

Z Karbu kierujemy się w stronę najdzikszego zakątka zachodniej odnogi Doliny Gąsienicowej. Wśród skalnych złomów, u podnóża Świnicy odnajdujemy dobrze ukryty, niewielki Zadni Staw. Spoglądamy też na pięknie prezentujący się Długi Staw, do którego z szumem uchodzi potok, spływający po nachylonych, płaskich skałach. Dochodzimy do Zielonego Stawu i tu robimy dłuższy postój.
           

Dalej, nasza trasa prowadzi do Murowańca, gdzie czeka na nas obiad. Posileni schodzimy przez Boczań do Kuźnic. Po drodze dzielimy się wrażeniami z dzisiejszego dnia. Mimo zmęczenia, Tomek jest pełen górskiego zapału. Umawiamy się na następną, wspólną wyprawę. Oczywiście, jeszcze tego lata.
   

maćku fajna relacja, jak i zdjęcia, najbardziej sympatyczna fota to ta, na którejTwój syn się cieszy ze zdobytego szczytu
Widać, że rośnie Ci w siłę kompan górskich wędrówek
Pozdrawiam

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-07-2009 06:15 AM przez Johny.

Super!
Gratuluję Syna,a Synowi Taty!!
Piękne jest to,że zarażasz młodego swoją pasją,że macie wspólne cele i radości

piękna opowieść , cudne zdjęcia, gratulacje dla obu panów !

Gratuluję udanej wyprawy .Ładny opis .Pozdrawim

Miło-że wpajasz synowi zainteresowania górskie. Dobrze wykorzystany czas w górach

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-07-2009 11:01 AM przez dr.Etker.

No proszę jaka miła, fajna, męska wyprawa

Gratulacje dla Was obu, tym bardziej, że dla Młodego to pewnie dopiero początek pięknej przygody z górami

Gratuluję! Wspaniała przygoda! I Kościelec łaskawy...Mam nadzieję za par ładnych lat przeżyć z córką podobną "męską" przygodę. Zobaczymy

Gratuluję wspólnej, udanej wyprawy Po zdjęciu, na którym syn cieszy się ze zdobytego szczytu wnioskuję,że z pewnością załapie górskiego bakcyla i takich wypraw będzie dużo więcej. Zdjęcia śliczne

Miło-że wpajasz synowi zainteresowania górskie. Dobrze wykorzystany czas w górach

Nie wiem na ile i czy w ogóle to moja zasługa, że Tomkowi Góry zaczynają się podobać. Pewnie kiedyś on sam będzie mógł coś na ten temat powiedzieć. Mam taką cichą nadzieję, że wyrośnie z niego górski pasjonat.

Wszystkim obecnym i przyszłym forumowym rodzicom życzę równie udanych wędrówek po Górach ze swoimi dziećmi. To zupełnie co innego, niż pójście na szlak z żoną lub kumplem. To wielka frajda.

Za miłe słowa Wszystkim dziękuję.

I pozdrawiam. Hej!
.......................................................................................................................................................
I jeszcze jedno słówko, adresowane do magdy.d.77 : nie taki diabeł straszny!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-07-2009 05:10 PM przez maciek.

(...) To zupełnie co innego, niż pójście na szlak z żoną lub kumplem. To wielka frajda.

Za miłe słowa Wszystkim dziękuję.

I pozdrawiam. Hej!
.......................................................................................................................................................
I jeszcze jedno słówko, adresowane do magdy.d.77 : nie taki diabeł straszny!

No jasne, żona lub kumpel to takie kule u nogi Trzeba dużo schodzić kopczyków aż poznamy, że z dziećmi robimy największe wyczyny . Co tam kumpel albo jeszcze gorzej, żona
Udana wyprawa. Nieplanowane są najlepsze. Powodzenia w dalszych wojażach z synem.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-07-2009 05:55 PM przez Stasiu.

Maćku!

Widzę, że rodzinne wędrowanie rośnie w siłę na tym Forum. Wielkie gratulacje dla Twojego znakomitego przewodnika, zarówno za podejmowanie odważnych, ale i roztropnych decyzji, jak i za sam wyczyn. O jego górską przyszłość byłbym na Twoim miejscu całkowicie spokojny. Widać, że sprawia mu to wielką radość. Tworzycie wspaniały, męski duet gdzie przyjaźń i więź rodzinna, jest rzeczą absolutnie nadrzędną. Trzymam za Was kciuki

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-07-2009 07:10 PM przez lapikus.

Co tam kumpel albo jeszcze gorzej, żona

Stasiu!
Moja żona, nadal z wielkim zainteresowaniem czyta Twoje wypowiedzi i nie wiem, jak się teraz wytłumaczysz, a co gorsza, czym ją przekupisz, żeby nie popaść w niełaskę

Stasiu!
Moja żona, nadal z wielkim zainteresowaniem czyta Twoje wypowiedzi i nie wiem, jak się teraz wytłumaczysz, a co gorsza, czym ją przekupisz, żeby nie popaść w niełaskę

Lapikusku, już raz Ci wypominałem, że nasze relacje, a zwłaszcza moje, nie powinni czytać członkowie rodzinni Forumowiczów. Relacje mogą zawierać wątki. Co do Twojej szanownej żony, to co z Ciebie za kumpel, że nie potrafisz obronić swojego wirtualnego przyjaciela.

Stasiu, nie martw się, o tym wątku jej nie wspominałem. Zresztą, już Ci mówiłem, że ma duże poczucie humoru i oczywiście wszystko obróciłaby w dobry żart. Już dawno przekonała się, że między chłopy nie należy się wtrącać, bo i tak nic nie wskóra. Taka to już męska solidarność. Panie, proszę nie czytać. A my już może nie zaśmiecajmy tego wątku.