"Urodzinowa opowieść"

... czyli jak 19 i 20 sierpnia 2006 spacerową wycieczkę na Gierlach zrealizowano

Na początek słowo wstępne :
Drogie GŚ-owe Robaczki- ze szczerością góralską wyznając- nie napisałam Wam do tej pory ani jednej relacji z moich tatrzańskich wędrówek, raczę Was tatrzańskimi fotkami, bez wdawania się w szczegóły organizacyjne itp., bo wydaje mi się, że nie o wszystkim można pisać zupełnie otwarcie i pewne rzeczy warto przemilczeć, żeby niepotrzebnie nie zachęcać ludzi do łamania przepisów i naśladowania niewłaściwych postaw
Jednak z racji mojego dzisiejszego dobrego odświętnego humorku napadło mnie nieposkromione natchnienie i przedstawię Wam opowieść, z której- jak zapewne domyślacie się, przykładu brać nie wolno , bo można narazić się na przykre konserwencje .
To tyle "owijania w bawełnę", a poniższa opowieść dotyczy jednego z letnich- weekendowych wyskoków na Gierlach, w celu uczczenia urodzin mojego wujka. Wybrałam właśnie wypad na ten szczyt, bo jest on chyba jednym z najbardziej popularnych, pozaszlakowych celów turystycznych, a z opisanej wycieczki przywiozłam dość obszerną dokumentację fotograficzną .


Był piękny, ciepły sierpień i nadchodzące 45 urodziny wujcia- Romcia. Wujcio to taki spacerowicz dolinowy, ale pod moją namową daje się czasami wyciągnąć nieco wyżej. Nie chciałam jak zawsze w prezencie malować obrazka , więc pomyślałam, że korzystając z dobrze zapowiadajacego się weekendu zabiorę wujcia na to 2655 m.n.p.m.
W piątek zadzwoniłam z propozycją wyjazdu i w sobotę 19 sierpnia 2006 r. byliśmy już w drodze. Wujek zmobilizował dodatkowo swojego serdecznego kolegę z pracy- Darka, a ja zaprosiłam swojego znajomego (Arka), który już od dawna męczył mnie o Gerlaszka.

Wyjechaliśmy z Bielska tak, aby na południe dotrzeć do Wyżnych Hag. Zostawiliśmy samochód u znajomych, w Wyżnych (koło lesniczówki), skąd ładnie było widać mój prezent urodzinowy .
       
Nie śpiesząc się specjalnie podreptaliśmy do Batyżowieckiej. Popołudniowe słonko dawało się we znaki, bo przypiekało dość mocno. Po wyjściu na próg i wejściu w głąb doliny zrobiliśmy sobie małą sjestę w moim ulubionym batyżowieckim zakątku, gdzie krystaliczny potok rozlewa się i tworzy mały stawek ukryty pośród skał.
       
Upłynęło nam tam chyba ok. 2 godzin na leżeniu, opalaniu się, słuchaniu szumu potoku, pląsów wody w stawku i pogaduchach- najwspanialszy relaks jaki można sobie wyobrazić!!! Myślę, że chłopaki byli w siódmym niebie!
Tu- jak chłodzą się w potoku
   
Gdy słonko zaczęło chylić się ku zachodowi nastąpiła szybka mobilizacja, bo tego dnia jeszcze czekało nas wyjście na Wyżnią Batyżowiecką Rówień. Tak też znów szliśmy sobie spacerkiem, a ja biegałam po wszystkich wzgórkach cykając fotki, a to mój prawdziwy żywioł !
   
Na Batyżowieckiej Równi stanęliśmy między 18- 19.00. Trzeba było się rozgościć, odświeżyć i ugotować coś ciepłego, bo chłodny wieczorny zefirek przyprawiał o dreczcze i gęsią skórkę. Wieczór minął na górskich opowieściach, podziwianiu rozgwieżdżonego nieba i słuchaniu wiatru szumiącego gdzieś w gierlachowskich turniach- wspaniałe efekty dźwiękowe pobudzające wyobraźnię i totalna ekstaza dla ducha!
Gdybym była sama chyba bym się bała...
Nastał ranek. Obudziłam chłopaków przed 5.00, w dolinie panowała zupełna cisza, słonko jeszcze tu nie zaglądało, więc chłód dawał się we znaki bardziej niż wieczorem. Pobiegłam po wodę, zrobiłam ciepłą herbatkę z rumkiem oraz dodatkami organicznymi i zaraz wstąpił w ekipę nowy duch. Szybko się spakowaliśmy, aby ruszyć jak najwczesniej i uniknąć tłoku na szczycie (sierpień to niestety środek sezonu, a my jakby nie było szliśmy trochę pod prąd- przewodnicy zwykle przez Batyżowiecką Próbę sprowadzają klientów ze szczytu Gerlachu). Plecaki zostawiliśmy ukryte między skałami i na lekko, niosąc tylko aparacik ruszyliśmy przez Próbę do Batyżowieckiego Żlebu. Szło się wyśmienicie, pogoda rewelacyjna, słonko zaczęło zaglądać w Batyżowiecką Dolinę i oświetlało wschodnie zbocza Kończystej.
   
Ja jak zwykle dalej cykałam fotki jadna za drugą, aby chłopaki mieli pamiątkę ze swoich wyczynów i frunęłam do góry prawie jak na skrzydłach, bo wiedziałam, że czekają nas na szczycie cudne widoki. I co do tego się nie myliłam! Na szczycie stanęliśmy jakoś koło ósmej, było pusto, tylko w oddali widać było przewodników podążajacych od Wielickiej ze swoimi podopiecznymi.
   
Nacieszyliśmy oczy widokami, złożyliśmy wujciowi życzonka i na dół tą samą drogą. Minęliśmy pierwszą grupę z przewodnikiem- całkiem sympatyczny, młody i przystojny gość , tylko się uśmiechnął i nic nie komentował.
A z doświadczenia Wam powiem, że rożnie to tam bywa... najlepiej nie wchodzić sobie w drogę i nie wdawać się w zbyteczne dyskusje ze słowackimi przewodnikami, bo niektórym wydaje się, że Tatry tylko do nich należą, a poza tym dutki im uciekają- bardzo się przez to nerwowi robią i nabuzowani negatywnymi emocjami... Złośliwe docinki i groźby najlepiej obrócić w żart, skwitować uśmiechem i iść dalej w swoją stronę...
Szliśmy sobie spokojnie w dół Batyżowieckim Żlebem, Kończysta w pełnej krasie, oświetlona słonkiem przypominała nam sierpień 2005- gdy właśnie stamtąd z wukjiem podziwiałam Gierlaszka i w duchu obiecywałam sobie, że kiedyś wujcia na niego zabiorę. I udało się, byłam bardzo szczęśliwa, bo nie ma to jak dzielić się górami z kimś bliskim, a wujcio jest pierwsza klasa w kategorii wujków i cieszy się z takich wycieczek jak dziecko !!!
Po zejściu na dół podeszliśmy kawałek po plecaki, wrzuciliśmy coś na ząb i ścieżką biegnącą przez dolinę dostaliśmy się nad Batyżowiecki Staw. Było południe, czasu sporo, więc znów opalanie i słodkie, sielankowe lenistwo, co widać na fotkach załączonych w dalszych postach.
Zadowolone chłopaki
   
zadowolona Paulina
   
i ogólnie happy!

Potem do Wyżnych Hag, ostatnie spojrzenie na Gierlaszka, łezka w oku i nadzieja, że wkrótce znów tu przyjedziemy. Na koniec sprezentowaliśmy "małe co nieco" sympatycznemu Słowakowi, który użyczył nam miejsca w ogródku na samochodzik, był niezwykle uradowany i gorąco zapraszał ponownie. Zamieniliśmy z nim kilka słów i fru do Bielska.

To by było na tyle. Dziękuję za uwagę i dotrwanie do końca mojej opowieści. Mam nadzieję, ze całkiem nie zanudziłam

PS. Żeby wszystko było jasne- dodam, że przebywanie po zmroku na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego jest zabronione i karalne (brrr...), podobnie jak chodzenie poza wytyczonymi ścieżkami (fe...), więc wiecie... jakby co... mnie tam nie było , opowieść jest zmyślona , a zdjęcia to oczywiście fotomontaż

Pochwalę się ponadto, że z tego wyjazdu przywiozłam sobie mały prezencik w postaci kawałka blachy z rozbitego na Gerlachu w 1944 roku sowieckiego samolotu Li 2 (szczątki leżą rozrzucone w Batyżowieckiej i jest ich tam sporo, więc chyba tak bardzo nie zgrzeszyłam tą drobną kradzieżą...)




Korzystając jeszcze z okazji, chciałabym w tym miejscu, po 25 latach mojego życia i kilku mniej zbierania tatrzańskich doświadczeń, podziękować mojemu kochanemu Tacie za tatrzański świat, w który mnie wprowadził i który wspólnie przez lata odkrywaliśmy, za miłość do gór i pasję, którą mi zaszczepił oraz za czas, który w tych górach mi poświęcił temperując moją młodzieńczą nadpobudliwość i "ułańskie pomysły", a równie kochanej Mamie za wyrozumiałość dla naszej dwójki, opanowanie i stalowe nerwy.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 10:42 PM przez paulina.

Fotki z wycieczki ułożne w kolejności chronologicznej :

1,2,3) Gerlasio z Batyżowieckiej,
4,5,6,7) urocze rozlewisko potoku i stawek,
8) Batyżowiecki Szczyt i Kościółek
9) Batyżowiecka Próba, Batyżowiecki Żleb,
10) koleba w Batyżowieckiej

1)     2)     3)     4)     5)    
6)     7)     8)     9)     10)    

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 04:53 PM przez paulina.

11) Wyżnia Batyżowiecka Rówień (19 sierpnia, wieczór)
12) dowciapny wujcio i ja
13) wujcio spoglądający w kierunku Kończystej
14,15,16) Wyżnia Batyżowiecka Rówień
17) gdzieś na wysokości Batyżowieckiej Próby
18,19,20) Batyzowiecki Żleb

11)     12)     13)     14)     15)    
16)     17)     18)     19)     20)    

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 04:08 PM przez paulina.

21) Batyżowiecki Szczyt z Batyżowieckiego Żlebu
22) chłopaki na umarciu... (noc w kolebie i towarzystwo myszek było dla nich traumatycznym przeżyciem)
23) górny odcinek Batyżowieckiego Żlebu
24) widoczki ze szczytu w kierunku Baranich Rogów, Lodowych Szczytów, Jaworowych, Ostrego
25) widoczki ze szczytu w kierunku Wysokiej, Wagi i Rysów (poniżej zaznacza się urocza grań Żłobistego Szczytu, Rumanowego i Ganusia)
26) widok ze szczytu w kierunku całej grani Kończystej aż po Drąga, Zmarzły, Żłobisty
27) widok ze szczytu w kierunku Staroleśnej i Pośredniej Grani
28) panoramka od Łomnicy po Lodowy
29) widok ze szczytu w kierunku południa Słowacji
30) krzyż (tu fajnie układają się jedna na drugiej- Łomnica z Durnymi, Pośrednia i Staroleśna)

21)     22)     23)     24)     25)    
26)     27)     28)     29)     30)    

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 10:50 PM przez paulina.

31) widok w kierunku Batyżowieckiego Stawu
32) wujcio i Darek
33) uradowany Arek
34,35,36,37) droga powrotna- w Batyżowieckim Żlebie
38,39) widoczki w końcowym odcinku żlebu w kierunku Batyżowieckiej Równi, Batyżowieckiego Szczytu i Kościółka
40) zblienie głównego wierzchołka Kończystej

31)     32)     33)     34)     35)    
36)     37)     38)     39)     40)    

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 03:33 PM przez paulina.

41,42) Kościółek, Przełęcz koło Drąga i w tle Wysoka
43) spojrzenie na Kończystą
44,45) chłopaki mniej więcej w końcowym odcinku Batyżowieckiej Próby
46) spojrzenie na stawek w dolinie
47) zadowolona Paulina
48) relaks i opalanko na progu Batyżowieckiej
49) zejcie do Wyżnych Hag
50) lesniczówka- Wyżne Hagi- ostatnie spojrzenie na urodzinowy upominek

41)     42)     43)     44)     45)    
46)     47)     48)     49)     50)    


Przepraszam, że zajęłam tyle czasu

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 04:00 PM przez paulina.

Paulina fajna relacja i foteczki. Wiesz, że ja niebardzo lubię łamania przepisów, ale dzisiaj Ci się upiecze. Ty i Spoko macie szczęście, że mam do Was słabość, bo inaczej bym był .
Nie wiem jak Władziu "S", ale Ty to masz chyba od swego taty .

Zbieram szczękę z podłogi!

Stasiu, ja chyba z tym się urodziłam
A tak poza tym, to przyznam, że nawet myślałam, że może kiedyś na taki wypad byś reflektował... , bo kiedyś wspominałeś coś o zaleglościach tatrzańskich... ?

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 04:11 PM przez paulina.

Wiesz co jest . Ja takich planów mam chyba na 5 żywotów, ale jestem jeszcze człowiekiem pracującym. Na domiar tego świat się nam po 1990 roku otworzył i do wtedy sobie myślałem, że w naszej małej socjalistycznej przestrzeni wszystkie te kopczyki pochodzę. . Jestem jednak optymistą i może będzie mi dane odrobić zaległości (na emeryturce )

Stasiu, ale Ty dowcipny jesteś ... W takim razie życzę Ci aby ta Twoja emetytura była bardzo długa i odpwiednio profitowana ( w sensie finansowym), co by Ci starczyło na zwiedzenie gór całego świata

Ja po Mamie Co prawda w Tatrach nie była ale bardzo lubi chodzić .Brała udział już ze 20 razy w pieszej pielgrzymce z Krakowa do Częstochowy.Ostatni raz w ubiegłym roku a ma 80 lat.

To naprawdę niesamowite Władysławie! Ale w sumie nie ma się co dziwić, to jak przypuszczam prawdziwo górolka beskidzko
Pozdrowienia dla mamy Spoko

Paulinko bardzo poetycko i lekko piszesz o tym Gerlachu .Tak jakbyś sobie szła co najwyżej na Magurkę Wilkowicką .I pewnie z taką swobodą weszłaś mając klapeczki na nogach To nie to co moje adidasyGratuluję pomysłu prezentu dla Wujka.Noc wysoko w górach. Hmmm.... nie miałem jeszcze takiej okazji .Czy rano świstak obudził czy budzik?.Pięknie .pięknie to opisałaś i tyle fotek .
Jak ja bym chciał usłyszeć od córek takie słowa jakie napisałaś na końcu.
Czy rodzice zagladają czasem na Forum?
Pozdrawiam W

Co do rodziców- wiedzą, że się tu udzielam, bo zauważyli jak byłam ostatnio w domku naszywki GŚ na plecakach i polarku . Myślę, że wkrótce tu zaglądną, napewno tata, tylko najpierw muszę im na Magurce założyć internet

Co do moich klapek - to już się tłumaczę , na Gierlach w nich nie szłam, zakładam je czasem tylko na poukładany szlak przy suchej skale

Świstaki budziły, ale gdy trzeba szybko się z rana zwinąć, to ja jednak bardziej ufam budzikowi w komórce

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-06-2008 05:33 PM przez paulina.