Odpowiedz  Napisz temat 
Strony (2): « Pierwsza [1] 2 Następna > Ostatnia »
Szachy z Liptowską Graniówką
Autor Wiadomość
BusterFM

****


Postów: 150
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #1
Szachy z Liptowską Graniówką

No tak - myślę sobie jadąc kolejką na Kasprowy.
Z "Orlej" nici.

Od Myślenickich Turni świat pobielał. Warstwa śniegu - 30 cm najmniej.

To pierwszy dzień od tygodnia, kiedy można zobaczyć na dole, że jest się w górach. Lato jest kapryśne ale w sierpniu tyle nie nawaliło już dawno.

Jedziemy w tym przytulnym ścisku w wagoniku. Co słup, tradycyjne jęknięcia.
Nie mogę powstrzymać się od lekkiego sarkastycznego uśmieszku.
Cóż za próżność Smile

Przesiadka i już mkniemy pod ścianę Kasprowego.
Śmieszne, że to jedyna droga, z której Kasprowy pokazuje, że ma 1985 m.n.p.m
Z każdej innej strony to "Kopka", ot wybrzuszenie w grani głównej.

Tylko od strony "kolejkowej", od której nie chodzimy, pokazuje nam, że jesteśmy jednak w Tatrach. Wygląda trochę tak, jakbyśmy wyrwali jakimś granatem albo innym C4, kawałek środka góry, do której właśnie teraz wjeżdżamy. Takie nasze małe "Tylko dla Orłów".

Puknięcie wagonika o peron przywraca mnie do rzeczywistości. Wysiadamy. Od drzwi już czujemy, że czas na "polarka"

Teraz czas również na drugie zaspokojenie próżności - wychodzimy z budynku.
Od razu owiewa nas mroźny podmuch. Goście chowają się po kątach. Próżność tiumfuje okazując lekki uśmiech na mojej twarzy. Stan kompletnie nie do opanowania i to od lat.
Jestem okrutny - myślę sobie wchodząc po schodkach do obserwatorium.

Na szczycie cisza. Kilka osób dziwi się, patrząc na ośnieżone wierzchołki. Nie myliłem się - 30 może nawet 40 cm zlodowaciałego śniegu.

Ogarnia mnie rozterka. Świnica kusi ale co dalej? Bez raków zejście na Zawrat będzie zwykłą głupotą, a potem co, żlebem w dół?

Odwracam się na zachód.


Czerwone Wierchy wyglądają fantastycznie. Jak okolice K2., a może bardziej Makalu albo północnej Eigeruw Alpach.
Powietrze krystaliczne. Wapienne turniczki i ścianki Krzesanicy sprawiają wrażenie iście himalajskie.

Decyzja zapada. Idziesz na Liptowską.

Z wierzchołka Kasprowego schodzisz na wprost (szlak idzie od obserwatorium nieco w dół na stronę Doliny Goryczkowej razem z zielonym, zejściowym do Kuźnic i jakieś 60 metrów poniżej odbija w lewo trawersem wracając na grań. Przy takim śniegu bezpieczniej zejść jednak bezpośrednio ze szczytu na wprost).

Po chwili ogarnia Cię absolutna cisza. Ludzkie głosy zostały na szczycie Kasprowego. Orientujesz się także, że mnie też już nie ma.

Zostałeś sam.

Ty i Liptowska Grań.


Tak właśnie wita tych, którzy są tu dość wcześnie, by nie wędrować w szpalerach turystów. Jedyny czas, w którym możesz przeżyć to spotkanie sam na sam.

Śnieg trochę utrudnia drogę. Już widać,że kilka ostatnich dni nie należało tu do spokojnych i milutkich. Schodzisz do malutkich skałek i obchodząc je od prawej wychodzisz z powrotem na grań.

Podmuch wiatru od razu informuje Cię, że ma zamiar z Tobą zagrać dziś partyjkę szachów.

Ty i on - razem.

Robisz kilkadziesiąt kroków na pobliską przełęcz. Twój przyjaciel - wiatr wraca ze zdwojoną siłą, omiata Cię, okrąża, na razie delikatnie spogląda Ci w oczy i..... znika w przestrzeni.

Stoisz na Goryczkowej Przełęczy nad Zakosy. To pradawny szlak kurierski i komunikacyjny.

Za plecami masz Kasprowy Wierch, po prawej Dolinę pod Zakosy, która łączy się niżej z Doliną Goryczkową.
Przełęcz ukrywa swoją historię. Nie jednego delikwenta tu gościła. Kłusownicy, przemytnicy, kurierzy. Ponoć nawet całą armię wojska, która uciekała przez góry na południową stronę. I ponoć przeciągnęli tędy swoje działa. Może Cię to zastanowić jak taką kupę żelastwa można było tędy wtargać.

Wspomniane zakosy to nic innego jak zbocze, które dokładnie znajduje się teraz pod przełęczą. Ot niby zwykły stromy stok. A może nie tylko?

Myslisz o tych działach. Od polskiej strony to może i weszli ale...

Po lewej piękny widok na Liptowskie Kopy, a w dole Cicha Dolina.


Ale zejście stad wydaje się trudniejsze. Jak oni stąd zleźli? Nie dowiesz się. Przełęcz ma swoje tajemnice.

Cicha Dolina będzie Ci jednak dziś towarzyszyć cały czas - wierny kibic Twoich szachów, które właśnie się zaczęły.

Wraca wiatr. Czas ruszać dalej.

Powoli po ostrzu grani wznosisz się szeroką ścieżką w stronę pobliskiego wierzchołka, który po chwili zaczynasz trawersować od słowackiej strony.
To Pośredni Wierch Goryczkowy. Śnieg jakby twardszy. Dobra moja myslisz i natychmiast zza węgła dopada Cię wiatr.

Uderza silniej i.... odlatuje.

Znów zostajesz sam. Goryczkowy Ci nie pomaga. Tylko Cicha Dolina spokojnie proponuje dalszą drogę.

Po obejściu szczytu wracasz na grań i pobliską przełęcz. To Goryczkowa Swińska.
I zupełnie nowy krajobraz. W dole widzisz kolejną dolinę. Nazywa się Dolina Świńska.

Przełęcz to doskonałe miejsce na kilka ruchów na szachownicy.

Wiatr zaczyna Gambitem Hetmańskim (d2Big Grin4), od razu atakując Cię od frontu. Silne uderzenie i nie mniej silny huk otacza Cię w mgnieniu oka.

Rozglądasz się wokół i dostrzegasz, że jedyne co Ci pozostało to szukać ratunku w tradycyjnej obronie sycylijskiej.
Zanim zaatakuje ponownie robisz unik (c7:c5) ruszając dalej pod górę na wznoszący się nad przełęczą szczyt.

Tuż pod wierzchołkiem znów trawersujesz po słowackiej stronie. Patrzysz na ośnieżone zbocze. Obym nie wyjechał do Cichej. W lewy policzek dostajesz lodowatym podmuchem, który odbija się od szczytu i opada spokojnie gdzieś w nicość.

Zaczynasz odczuwać, że jesteś sam. Za Tobą zamykają się wrota do cywilizacji Kasprowego. Obchodzisz właśnie Czubę Goryczkową, której wierzchołek zamyka Ci ostatecznie widok na otoczenie Doliny Goryczkowej.


Kluczysz ścieżką między drobnymi uskokami i żlebkami, pod butami chlupie Ci roztapiający się śnieg. Troszkę w górę, troszkę w dół. Góra bawi się Tobą .

Już zaczynasz rozumieć czar Cichej Doliny. Piękna, spokojna i Cicha ale nie samotna - przyjazna. Wciąż jest.

Wiatr gdzieś ucichł. Słońce ogrzewa powietrze. Robi się ciepło i przyjemnie. Wyczuwasz jednak coś niepokojącego. Niby sielanka ale...

Podchodzisz do góry zbliżając się ponownie do grani. Przygotowujesz się na kolejny atak ze strony Twojego przeciwnika. Na razie nic.

Wychodzisz na grań. To jakaś przełęcz?

Tak. To rodzaj przełączki w Suchych Czubach. Na tym odcinku drogi to jedyne takie miejsce. Uderza Cię surowość terenu, której dotąd nie było. W dół opadają ostre skały. Dalej przepaścisty żleb z groźnymi piargami zupełnie pozbawiony choćby minimum słonecznych promieni. Nie możesz uciec od skojarzeń - Toż to prawdziwa Dolina śmierci.

I natychmiast dostajesz uderzenie z tyłu. Wiatr podstępnie wysunął się gońcem aż pod Twoja linię obrony, by po chwili zbiec do wspomnianego żlebu i napełniwszy się jego grozą, powrócić ze zdwojoną siłą patrząc Ci prosto w twarz. Jego oblicze nie jest juz teraz zabawne. Atakuje z zaciekłością, chcąc zgładzić Cię w następnym ruchu. Czujesz teraz w pełni jego moc.
Pierwszy raz myślisz o ucieczce. Ale w tej sekundzie nastaje cisza. Ruszasz szybko dalej, kątem oka spoglądając martwą Dolinę Suchą Kondracką Odwracasz głowę i już w pełni rozumiesz wielkość Cichej Doliny. Ta wiedząc, o Twych zmaganiach asekuruje Cię piękną zielenią dając oddech po przeżytej bitwie.

Szybko wracasz do równowagi.
Czujesz, że teraz jesteś silniejszy, że stać Cię na pojedynek. Fala zimnego powietrza ogarnia Cię ale nie za mocno, jakby spogląda czy ma szansę na zwycięstwo. Zaczyna czarować, odchodzi, podchodzi, straszy szumiąc po zboczu i znów odchodzi. Widać, że zna tu każdy zaułek terenu. Jest u siebie. Chce zburzyć Twój spokój, który właśnie odzyskałeś.

Teraz pod górę dość mozolnie. W połowie podejścia dostajesz dwa ciosy z lewej. Wydają się być coraz silniejsze. Tuż przed osiągnięciem grani, przychodzi jeszcze jedna fala. Tym razem dużo dłuższa. Wieje ostro i długo. Nie zatrzymujesz się, pamiętając, że "sycylijska to najlepszy sposób na silny "hetmański" Trzymasz się zasad. Wiatr odchodzi powoli na północne stoki. Cicha dolina powoli mówi Ci do widzenia spoglądając tęsknie gdy przewijasz się na drugą stronę grani.

Przed Tobą Dolina Kondratowa. Cieplej. W ferworze walki nie zauważyłeś rosnących chmur. Jeszcze godzinę temu nie było żadnej.

To kolejny podstęp Twojego "partnera". Byłeś zajęty sobą, zmagałeś się z nim i z myślami. Nie zauważyłeś.

Teraz od prawej trawersujesz Suchy Wierch Kondracki, który powinien dodawać Ci otuchy, bo w końcu chwoni Cię przez wiatrem ale nie....

Wygląda groźnie. Nie ma skał ani przepaści. Wznosi się lekko ponad ścieżkę, którą idziesz ale nie daje Ci spokoju.
Chmury zaczynają się wałęsać lekko wokół Ciebie.

Szpiedzy Smile

Robi się szeroko. Przełęcz Pod Kopą Kondracką.
Z Kasprowego 1.40 godz. Czas odpocząć.

Siadasz po stronie Doliny Kondratowej. Wyczuwasz, że temperatura spada. Wokół żywej duszy. Jest silnie ponuro. Przytłacza Cię przestrzeń zboczy. Zza węgła słyszysz tylko jak Twój przeciwnik trenuje przez Przełęcz od południa kolejne ataki - przygotowuje się.

Czeka.

Po 15 minutach wokół Ciebie snują się gęste mgły. Przez okno przełęczy przewalają się od Cichej do Kondratowej ogromne masy powietrza w tempie odrzutowca.

Chyba wkurzyłeś swojego przeciwnika tym bezruchem. Ilość wtłaczanego powietrza jest ogromna. Prędkość wichury wzmaga się z każdym uderzeniem nowej fali. Jesteś w potrzasku.

Decydujesz się na walkę twarzą w twarz. Zbierasz powoli wszystkie rzeczy do plecaka, wstajesz i czekasz na przerwę między podmuchami.

Jest.

Ruszasz szybko przez okno przełęczy i zaczynasz się wznosić po stokach Kopy Kondrackiej. Mogłeś z Przełęczy zejść zielonym do schroniska na Kondratowej ale myślisz, że szczyt już niedaleko. Szkoda ominąć.

Wycof.

Nieeee. Nie trzeba. Już jestem tak blisko.

Szerokim zboczem po rozwalającej się ścieżce posuwasz się naprzód. Mgła zagęszcza się ale widzisz jeszcze na 30 metrów do przodu.

Teraz roszada białych. Kilka minut spokoju.

Już słyszysz, idzie kolejny atak, zbliża się, już jest.
Natężenie rośnie, huk staje się potężny. Stajesz. Ciężko iść dalej. Trwa to kilkanaście sekund. Odchodzi.

Starasz się jak najszybciej iść pod górę. Zatyka Cię ciężkie powietrze. To dziwne. Wieje lodowatymi falami, im wyżej tym zimniej, a Ty czujesz jakby duchota nie dawała możliwości normalnego oddychania. Dopada Cię kolejny oskrzydlający gońcami atak. Drugi z kolei podmuch każe Ci przysiąść.
Odruchowo odwracasz głowę na zawietrzną. Ale tu prawie nie ma czym oddychać. Stworzyłeś bańkę próżniową. Czujesz jak mgła zacieśnia się wokół Ciebie. Powoli zaczyna zbliżać się na kilka metrów. Jak stado wilków. Wokół szaro, prawie ciemno.

Już prawie wierzchołek. Idziesz od przełęczy prawie 20 min. Śnieg zaczyna Ci poważnie przeszkadzać. Zlewa się z mgłą. Orientacja zaczyna szwankowac.
Chcesz trzymać się środka zbocza ale tu Kopa Kondracka jest szeroka. Nie masz pewności czy nie schodzisz prosto w objęcia przepaści. Gdzieś czytałeś, że ten fragment wcale nie jest bezpieczny. Że czyhają tu kilkusetmetrowe pionowe zerwy. Ale gdzie one są?

Nagle huk przychodzi ze zdwojoną siłą. To chyba najmocniejszy z ataków. Wygląda na ostateczny. Kładziesz się na ziemi. Wiatr zaatakował bezpośrednio Hetmanem. Szarpie za plecak. Jak w zapasach próbuje podźwignąć Cię do góry. Wtedy będziesz jego. Zrobi co zechce. Wygra.

Leżysz przy samych piargach. Hektolitry powietrza z potężną prędkością przewalają się przez Ciebie. Policzki zaczynają Cię ostro boleć. Mięśnie tężeją. Nie dobrze.

Atak jednak nie może trwać wiecznie. W końcu odchodzi.

Wstajesz, podchodzisz kilka kroków i nagle już wiesz. Jesteś na Kopie Kondrackiej 2005 m.n.p.m Dowlekasz się do tabliczki na szczycie.

Uciekać. Jak najszybciej uciekać. Zamiast kolejnej fali wiatru mgła zaciska pas widoczności wokół Ciebie. Dwa może trzy metry. Tyle Ci zostawia.


To wystarczy. Spod śniegu dostrzegasz drogę zejściową na Kondracką Przełęcz. Ruszasz. Ale sił mało. Kilka metrów poniżej szczytu siadasz. Musisz odpocząć.

Od tyłu fala powietrza jak potężna lawina zwala się na zbocze. Teraz nieco przechytrzyłeś wiatr. W dwóch szybkich ruchach zbiłeś mu wieże i dwa gońce. Jesteś poniżej wierzchołka. Tu moc wichury nieco słabnie. Ba. Prawie wcale Cię nie dosięga. Mgła zaczyna się rozwiewać. Juz rozumiesz, że chciała pokrzyżować Ci znalezienie drogi w dół.

Cieplej. Ruszasz dalej.

Powoli po grani obniżasz się w dół. Ach gdybyś miał raki, teraz śmigał byś jak Kozica. A tak w zlodowaciałym śniegu każdy krok może spowodować upadek i jazdę aż do podnóża 400 metrów niżej. Krok po kroku, coraz niżej. Zmęczenie zaczyna być mocno odczuwalne.

Pewnie dlatego nie zauważasz, że wokół widać coraz więcej, a podmuchy są coraz słabsze. Jeden mały wierzchołek, zejście, drugi mały wierzchołek, zejście. Śniegu coraz mniej.

Nagle stajesz w pełnym słońcu Smile

Cały ten koszmar mija jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Przed Tobą kilkanaście metrów niżej cała zgraja ludzi. W spokoju opalają się na Przełęczy Kondrackiej

Ogromna ulga, jesteś uratowany. Wygrałeś. Spotkałes człowieka. Co za radość Smile

Siadasz przy kosówce. Odwracasz się. Kopa Kondracka i Małołączniak białe niemal jak w zimie. Gdzie te chmury? Gdzie ta mgła?

Gdybyś nie słyszał z oddali Twojego kumpla od partyjki szachów, zupełnie byś nie uwierzył w to co działo się przez ostatnie 2.5 godziny.
Właśnie się zbliża.

Lekko rowiewa Ci włosy. Okrąża, spogląda filuternie w oczy i pyta: Sądzisz, że wygrałeś?

Zostawia Cię z tą myślą i spokojnie wraca do siebie.

Powiem Wam, że historia z wiatrem wydarzyła się na prawdę Smile No może trochę dodałem kolorytu, wzbogacając warunki o mgłę, która tu właśnie występuje nader często zamykając czasem pole odwrotu i podniosłem poczucie zagrożenia. Ale nieznacznie.

W sierpniu 2005 roku, pierwszego dnia pogody po silnych kilkudniowych opadach śniegu, przebiegłem tą śliczną graniówkę i zagrałem swoją własną partię szachów. Wtedy przegrałem Smile Chciałem dojść do Ciemniaka.
Zszedłem tak jak Ty - na Kondracką Przełęcz.
A może to właśnie znaczyło tego dnia wygrać? A może trzeba było zbiegać z Przelęczy pod Kopą Kondracką, a nie pakować się na szczyt?

Tak czy inaczej, i Tobie i mnie się udało, choć nie musiało tak być.

Liptowska Grań, jak często się mówi na ten odcinek trasy, jest przepiekną widokowo, łatwą do przejścia drogą. Zabiera niewiele ponad 2.5 godziny i zostawia niepowtarzalne wspomnienia. Przy słonecznej, normalnej, pięknej pogodzie, jest godna polecenia każdemu, kto chce zobaczyć jak Tatry wyglądają z góry.

Przy słońcu, całość trasy to spotkania z wieloma przyjacielsko nastawionymi szczytami Smile , z przepiękną Cichą Doliną i fantastycznymi zboczami Czerwonych Wierchów, którymi śmiało można iść aż do Doliny Kościeliskiej.

Często jednak zdarza się tu mocny wiatr i mgła. Wtedy nie ma co czekać. Trzeba schodzić już z Przełęczy Pod Kopą

Idźcie zagrać swoją własną partyjkę. Może dowiecie się kto przechodził przez Przełęcz nad Zakosy? Kto to wie.

Góry pozwalają czasem zobaczyć wiele, dostarczając pięknych wspomnień, a czasem nie chcą wypuścić ze swych objeć.

Zawsze jednak gramy czarnymi Smile

Tak to już jest Smile



--
BusterFM
http://www.blog.tatromaniak.pl
24-10-2006 06:54 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Sylwester

*****


Postów: 5,035
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Aug 2006
Status: Offline
Post: #2
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Ładnie piszesz Buster FM, pisz za nas obu - bo ja tylko zdobywam się na short pressy, a po chwili, po powrocie tęsknię znowu i znowu liczę dni ...


24-10-2006 07:16 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
BusterFM

****


Postów: 150
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #3
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Dzieki. Ja jestem też raczej od form short. Smile Czasem mnie tylko nachodzi.... pewnie z tęsknoty.



--
BusterFM
http://www.blog.tatromaniak.pl
24-10-2006 07:27 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Pedro
Administrator
*******


Postów: 5,509
Grupa: Administratorzy
Dołączył: Jul 2006
Status: Offline
Post: #4
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

No i ja Buster jestem pod ogromnym wrażeniem. Przeczytałem już obydwie Twoje opowieści. Nie pozostaje mi specjalnie nic więcej do powiedzenia jak GRATULACJE. Naturalnie z chęcią i niecierpliwością będę czekał na kolejne.

A co do sierpnia 2005 i śniegu. Pisałeś o rozgrywce szachów w pierwszy dzień po opadach śniegu. Ja byłem w Tatrach w ostatni dzień przed opadami śniegu. Właściwie to już w tamten dzień delikatnie zaczął pruszyć. Wówczas także musiałem rozegrać partyjkę... Tylko mi te partyjkę wypowiedziała Dolina Chochołowska. Przyszło mi ją zmieczyć na grani od Trzydniowiańskiego przez Kończysty, Jarząbczy i Wołowiec. Też miewała chwilami zaskakujące zwroty akcji. A to atakowała chmurami, a to słońcem, chwilami to i wiatr się zrywał. W ostateniej fazie zaatakowała potężną burzą gradową a zejście na Siwą Polanę było dla mnie wędrówką przez jedną wielką ścianę deszczu... Hehe, wywołałeś we mnie wspomnienia tamtej wyprawy Smile



Górskie Forum Internetowe - Górski Świat (http://www.gorskiswiat.pl)
24-10-2006 07:37 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
KaRoLiNa :)
:)
*****


Postów: 561
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2006
Status: Offline
Post: #5
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Fajniusio opisana ta relacja z Twojwj wyprawy BusterSmile No i chyba musisz baaaaaaaaaaardzo tęsknić .... zresztą chyba jak każdySmile

Zabieram się za czytanie kolejnej Twojej opwieści bo mi się one podobają...


24-10-2006 10:47 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
spoko
rock spires hunter


Postów: 2,699
Grupa: Zbanowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Niedostępny
Post: #6
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Piękna poezja o Liptowskiej Grani .Mocny to był przeciwnik szachowy.
Skąd takie natchnienie czerpiesz Buster ?
Domyślam się ,że z wielkiej miłości do gór.Smile



Aby wędrować po górach nie wystarczy mieć tylko dobre nogi ale także dobre oczy aby ich piękno podziwiać oraz dobre serce aby je pokochać.... .
25-10-2006 12:49 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
BusterFM

****


Postów: 150
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #7
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

A tak mnie czasem nachodzi Smile

Przestało mnie bawić czytanie opisów szlaków a`la J.Nyka Pomyślałem, że dziś trzeba wnosić nieco więcej emocji, tak, żeby budowały się obrazy już podczas czytania. Przy okazji można przemycić różne info Smile

Dzięki za uznanie Smile



--
BusterFM
http://www.blog.tatromaniak.pl
25-10-2006 12:57 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
rob
Rob
****


Postów: 207
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2006
Status: Offline
Post: #8
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

No no Panie Buster super relacja. Jestes moze polonista, dziennikarzem?

Podobało mi się bardzo- pozdrawiam



W górach jest wszystko co kocham...
25-10-2006 07:13 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
BusterFM

****


Postów: 150
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #9
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Jestem muzykiem - konkretnie bębniarzem Smile

Ale trafione - kilkanaście lat spędziłem w radiu i TV Smile



--
BusterFM
http://www.blog.tatromaniak.pl
25-10-2006 11:44 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Olka

****


Postów: 333
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Jul 2006
Status: Offline
Post: #10
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Buster dzięki, że się przyłożyłeś do tej relacji.
Rzadko mozna pzeczytac coś równie interesującego i napisanego z polotem.
Ostatnią relację jaką się zachwycilam była reacja Pedra, dziś Twoje-dzięki
zazdroszcze Wam lekkości "pióra"


26-10-2006 05:12 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
fasmac
(crazy dancer) i Oleńka
*****


Postów: 738
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Sep 2006
Status: Offline
Post: #11
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Piękna relacja.
Fajnie się czytało. No i przypomniałeś mi o moim zapomnianym hobby.
Szachy - już nie pamiętam kiedy ostatni raz grałem, a były czasy że potrafiłem spędzić cały dzien nad szachownicą.
Może kiedyś uda się rozegrać partyjkę w jakimś schronisku??

POzdrawiam


26-10-2006 07:12 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
BusterFM

****


Postów: 150
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2006
Status: Offline
Post: #12
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Jestem za. Też zapomniałem kiedy grałem. Ładnych kilka lat. Podobnie z brydżem. W piątce? Ale kiedy? Smile



--
BusterFM
http://www.blog.tatromaniak.pl
26-10-2006 11:31 AM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Sokół
Brak aktywacji konta


Post: #13
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

stary to temat, ale mnie to się jakoś zawsze wydawalo, że Liptowska Grań to jest od Wołowca do Błyszcza. uhm


30-10-2008 03:12 PM
Zacytuj ten post w odpowiedzi
maciek
Moderator
******


Postów: 3,493
Grupa: Moderatorzy Forum
Dołączył: Jan 2008
Status: Offline
Post: #14
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Myślę, że warto przypomnieć jeszcze jedno opowiadanie Bustera. Polecam Smile. http://www.gorskiswiat.pl/relacje/buster...cielec.php

Szkoda, że autor wycofał się z życia forumowego. Sad Ma dużo do powiedzenia i robi to w świetny sposób.
..................................................................................................................................................

O, i kolejna (niedokończona) opowieść Bustera. http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthread.php?tid=126
Zapowiadała się niesamowicie.


Ten post był ostatnio modyfikowany: 30-10-2008 09:22 PM przez maciek.

30-10-2008 09:05 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Johny

*****


Postów: 682
Grupa: Zarejestrowani
Dołączył: Oct 2008
Status: Offline
Post: #15
RE: Szachy z Liptowską Graniówką

Świetna relacja ok



http://www.youtube.com/watch?v=3rX_S9eoV7I

Ten post był ostatnio modyfikowany: 31-10-2008 10:58 PM przez Johny.

31-10-2008 10:57 PM
Znajdź wszystkie posty użytkownika Zacytuj ten post w odpowiedzi
Odpowiedz  Napisz temat 



Pokaż wersję do druku
Wyślij ten temat znajomemu
Subskrybuj ten temat | Dodaj ten temat do ulubionych

Skocz do: