Sowy nocą nie śpią...

Któryś dzień styczniowy, Nowy Rok rozkręca się na dobre. Ludzie w miastach gnają za ideą pogoni, a śnieg leniwie prószy, irytując tym samym przechodni. Mkniemy samochodem po ulicach Jeleniej Góry. Ostatnie sprawy służbowe do załatwienia i weekend można zaczynać
W końcu wbijamy się na stację Orlen, by móc zrzucić służbowe uniformy w tamtejszej toalecie. Górskie ciuchy jak zawsze wygodne i ten niepowtarzalny zapach polarów
Czas mija szybko, a nam trzeba było przedostać się do wsi Walim, by tam móc zostawić samochód. Na miejscu eksperymentujemy z tamtejszą kamienicą, po uzgodnieniu szczegółów z miłą starszą panią, pozostawiamy Opelka i w drogę...
Przejście przez Walim nie należy do najmilszych. Często mijamy niewyraźnych panów o buraczkowo-czerwonej twarzy, którzy patrzą na nas jak na kosmitów
Wreszcie pozostawiamy za sobą budynki i wspinamy się zieleńcem w stronę Przełęczy Walimskiej. Słońce zaszło za górami, a my uzmysłowiliśmy sobie, że mamy jedną czołówkę Znowu wzrasta zdenerwowanie gdy pogubiliśmy szlak i resztę drogi musieliśmy odbyć po przecinającej zieleńca asfaltówce.
Po ok 40 minutowej przeprawie naszym oczom ukazuje się Przełęcz Walimska. Zatrzymujemy się na herbatę, by po chwili ruszyć szlakiem niebieskim na Wielką Sowę. Idzie się ciężko. Wiatr smaga po twarzy, a sił jakby coraz mniej
Na Przełęczy decydujemy się poszukać miejsca na obóz. Mijamy łysą polanę i wchodzimy dalej w las. Coś jest nie tak z humorami gdy naszym oczom ukazała się ścieżka zbaczająca ze szlaku... szybka decyzja i już po chwili kroczyliśmy w nieznane by móc znaleźć dogodne miejsce na biwak.
Miejsce wręcz idealne, zakryte, zaśnieżone, w okół pełno połamanych gałęzi. Decydujemy, iż tu rozbijemy biwak.
Organizujemy się bardzo szybko. Rozpalamy ogień, rozstawiamy namiot, co wcale nie jest takie łatwe z jedną czołówką Po pewnym czasie z radością i spokojem w sercach siadamy przy palenisku z kiełbasami i czymś wyskokowym
Temperatura spada do -18 a nam przy ognisku ciepło i wesoło. Jedynie Antek nie był zadowolony gdyż nie mógł złapać ciepła
Ok 24 dopaliliśmy ostatnie drwa, okopaliśmy namiot i z mozołem wtargaliśmy się do śpij-worów. Piotrek zasypia od razu, a ze śpij-wora wystaje mu jedynie dłoń, która rzekomo oddycha Mi marzną palce od stóp więc odpalam ogrzewacze. No i tak długo, długo w noc nie mogłam zasnąć... nasłuchiwałam.
Późno w noc jakieś zwierzę kręci się w pobliżu naszego obozowiska. Jest daleko, a mimo to popełnia błędy i zdradza swoją obecność... po chwili cisza...
Wyobraźnia zaczyna działać gdy w oddali słyszę motor bądź skuter?! Uspokajam się, że pewnie wiatr niesie ponad choinkami i próbuje nas wystraszyć...
Rozpinam śpiwór i wciągam Antka prawie całego do wnętrza śpij-wora. Tak udaje mi się zasnąć.
Jakie dziwne jest przebudzenie w namiocie. Zawsze zdaje się być dziwne lecz zimą wydaje się kosmicznie nienormalne
Do wnętrza wdziera się lodowe światło, które przypomina iż na zewnątrz jest śnieg i mróz. Wstajemy...
Piotrek leniwie przeciąga się, a ja niewyspana wstaję z mozołem. Antek niecierpliwi się gdy zaczynamy składać obóz. Ok godzi 11 zaczynamy schodzić do Walimia.
A tu zdjęcie już widziane przez Was    
Sowy szepcą nad nami być może trochę zadowolone, bo utarły nam nosa.
Docieramy do Walimia... opuszczamy to miejsce z obietnicą powrotu.

Dużo nie chodziliśmy, to prawda. Ale ta noc... ile siły potrafi dać taka noc

Dziękuję.

podobało się , pozdrawiam

Fajny zimowy biwak Lotka widzę, że masz jak Bogusia, tylko coś zaszumi na zewnątrz i nie może spać kiedyś mnie w nocy obudziła informując, że niedźwiedź łazi przy namiocie heheheh....


ps. dla mnie Walim zawsze będzie kojarzył się z jego "patelniami" z kostki bazaltowej, właśnie w kierunku przełęczy, najwięcej kibiców na zawodach i pełne boki rajdówką

Fajnie mieliście. He he, nocą wyobraźnia pracuje i to mocno.

widzę, że masz jak Bogusia, tylko coś zaszumi na zewnątrz i nie może spać kiedyś mnie w nocy obudziła informując, że niedźwiedź łazi przy namiocie heheheh....

Hehehe nie wspomnę o tym, że właściciel wyciągniętej poza śpij-wór dłoni chrapał smacznie hrapp hrapp

Niedźwiedź dobre a łaził?

nieeeee, spalismy w parku narodowym i troche zakamuflowalem paprociami namiot, by nie bylo go widac, wiatr w nocy zrobił z nich ruchome i głosne cienie

nieeeee, spalismy w parku narodowym i troche zakamuflowalem paprociami namiot, by nie bylo go widac, wiatr w nocy zrobił z nich ruchome i głosne cienie

No tak
Swoją drogą to Straż Parku by Wam dała Dobrze, że nie ma tu żadnego jej przedstawiciela

No tak
Swoją drogą to Straż Parku by Wam dała Dobrze, że nie ma tu żadnego jej przedstawiciela

Nieeee, to w innym kraju było

[...]Miejsce wręcz idealne, zakryte, zaśnieżone, w okół pełno połamanych gałęzi. Decydujemy, iż tu rozbijemy biwak.
Organizujemy się bardzo szybko. Rozpalamy ogień, rozstawiamy namiot, co wcale nie jest takie łatwe z jedną czołówką Po pewnym czasie z radością i spokojem w sercach siadamy przy palenisku z kiełbasami i czymś wyskokowym
Temperatura spada do -18 a nam przy ognisku ciepło i wesoło.[...]

To się nazywa sztuka przetrwania.

Pablo napisał(a):

nieeeee, spalismy w parku narodowym i troche zakamuflowalem paprociami namiot, by nie bylo go widac, wiatr w nocy zrobił z nich ruchome i głosne cienie

No tak
Swoją drogą to Straż Parku by Wam dała Dobrze, że nie ma tu żadnego jej przedstawiciela

nie jestem tego taka pewna zawsze może się pojawić

nie jestem tego taka pewna zawsze może się pojawić

Noo to byłby psikus

Dopiero teraz przeczytałem całość, gratulacje Lotkowa Brygado (rodzinko??)

Dopiero teraz przeczytałem całość, gratulacje Lotkowa Brygado (rodzinko??)

Jeszcze nie do końca rodzinko Ale może coś w zamiarach...

Szaleństwa Lubańskie

Jeżeli można wygospodarować chociaż jeden dzień by móc go poświęcić górom, to wtedy życie nabiera sensu. 21 dzień lutego, był właśnie takim dniem.
Będąc w Krakowie u rodziny otrzymaliśmy informacje o pobycie znajomych w Kluszkowcach. Korzystali z uciech tamtejszego stoku narciarskiego i choć nie nam te uciechy radością, to postanowiliśmy skorzystać z zaproszenia i wybrać się na południe.
Przemieściliśmy się samochodem i o godzinie ok 13 wyruszaliśmy w stronę Lubania.
Na samym początku góry wciągnęły nas podstępem. Przeszliśmy obok tamtejszego stoku i tłumów kolejkowiczów czekających na miejsce w wyciągu. Ciężko nam pojąć to dziwne zjawisko, toteż szybko oddalamy się w stronę ciszy...
Mijamy obwieszoną narciarzami górę Wdżar i azymutujemy w stronę Lubania. Idziemy na dziko ścieżynką wdzierającą się w las. Już od pierwszych kroków brniemy w śniegu i przecieramy szlak. Humory dopisują a pogoda zachęca, toteż ruszyliśmy...
Po ok godzinnej wspinaczce docieramy w miejsce, gdzie zdaje się nam, iż dołączymy do niebieskiego szlaku. Tym razem góry nie spłatały figla i rzeczywiście niebieski znaczek uświadczył nas w przekonaniu, że dobrze azymutowaliśmy. Zsuwamy się ok 3 metrów po ściance wąwozu, którym idzie szlak niebieski i podejmujemy właściwą wspinaczkę.
W górę... w górę... Szum szaleństw narciarskich daleko za nami, a słońce coraz niżej. Po dwóch godzinach brnięcia w śniegu humory odpuszczają, a do głosu dochodzi głód i zmęczenie. Ostatni zryw Lubania miał miejsce tuż pod szczytem, gdy góra postraszyła nas stromym podejściem i śniegiem sięgającym gdzieniegdzie bioder. Antek odpadł i zaczął pokładać się. Pierwszy raz stracił siłę, choć dopingowany i zachęcany zrywał się i podejmował małe kroczki. Było mu ciężko, bo jakby nie było śniegu miał po uszy
Teraz to jemu trzeba było przecierać szlak, bo do tej pory ochoczo robił to sam.
Docieramy na łysinę Lubania. Od razu kierujemy się w stronę wiaty, gdzie rozkładamy kartusz i zatrzymujemy się na kabanosy Pychota!
Wszystko robimy w przyspieszonym tempie, bo temperatura spada do ok -15st do tego wieje wiatr.
Schodzić przyszło nam już po ciemku i robimy to z szybkością (w porównaniu z podejściem), ponadświetlną. Po ok 2H dochodzą nas odgłosy narciarzy i dudnienie wyciągu. Wracamy w rejon szaleństwa, a cisza zostaje gdzieś pomiędzy szczytem, a dołem.

Jestem wdzięczna Górom, iż na ten jeden dzień dały nam wytchnienie od codzienności i pędu...

Czyli to jednak był Lubań Fajna górka, wchodziłem tym szlakiem kiedyś w lecie, ostatni odcinek rzeczywiście daje popalić

Cieszę się z Waszej udanej wyprawy! Przekażcie "głask głask" Antkowi za dzielne przecieranie!