Lotka:

Witajcie po krótkiej przerwie
W nawale spraw, pracy, nauki oraz innych takich, udało nam się uciec do magicznego miejsca Międzygórzem zwanym
Ja z racji mojego raczkowania po górach, byłam w nich pierwszy raz zimą i muszę przyznać, iż jestem całkiem inną osobą Kocham śnieżne góry!

28 dzień listopada. Ok godziny 13 wylądowaliśmy w Międzygórzu. Baza wypadowa obrana w Złotym Rogu, miejscu odwiedzanym nie raz. Zrzuciliśmy tobołki i w drogę.
Międzygórze wygląda niepozornie. Śniegu tyle co nic, atmosfera wiosenna, ludzi praktycznie zero.        
Udajemy się w stronę Czarnej Góry, drepczemy zieleńcem. Wraz z wysokością śniegu staje się coraz więcej, a szalejący w koronach świerków wiatr, wróży zmianę pogody.
To ja i Antek    
Wariacje Antka, z tyłu poprawiający się Piotrek    
Podstępny uśmiech i oczy pełne podstępu (później był skok na fotografa, czyli mnie )    
Noc zapada szybko, ale gwieździste niebo pozwala zorientować się bez czołówki...    

Ok godziny 19 temperatura spadła na wysokości 1138m.n.p.m (Jaworowa Kopa) znacznie poniżej zera. Przyszedł kryzys i musieliśmy wzmocnić się kawą i czekoladą. Zamierzonego celu nie osiągnęliśmy. Zawróciliśmy z Jaworowej Kopy do Międzygórza. Po ok dwu godzinnym marszu w sniegu dotarliśmy na teren mniej ośnieżony. W Złotym Rogu wylądowaliśmy ok 22.
Aż wstyd się przyznać jakiego mamy psa    

Padamy jak kawki...

Drugiego dnia wstajemy wcześnie rano. Śniadanie, zakup prowiantu w klimatycznym sklepie Pani Ani i w drogę. W planach całodniowy przemarsz.
Wchodzimy na szlak żółty, który prowadzi poprzez Jawor, Szeroką Kopę i Dzikie Zbocza do szlaku niebieskiego. Po krótkiej bezśnieznej prawie wspinaczce, góry pokazują swoje drapieżne oblicze. Zmienia się pogoda ze słonecznej przechodzi w mglistą i kapryśną. Pierwsza przeszkoda na żółtym szlaku, to koń który stał na środku ścieżki i nie myślał się ruszać Problemu by nie było, gdyby nie fakt tego iż szliśmy z psem W końcu jakoś "strażnik" żółcieńca odpuścił. Po kilkunastu metrach zorientowaliśmy się, iż szlak przebiega przez gospodarstwo leżące naprzeciwko To dopiero było zaskoczenia, ale i tutaj cichcem się przemknęliśmy.
Wyżej w górze zastaliśmy inny swiat
Śniegu po kolana i wiatr zrzucający z świerków nieprzyjemne, lodowe niespodzianki. Odbiliśmy na szlak niebieski i wkroczyliśmy do Umarłego Lasu! Mgła, śnieg i te drzewa zatrzymały nas na dłużej.
       

cdn

Ten post był ostatnio modyfikowany: 02-12-2008 07:47 PM przez Lotka.

Ja z racji mojego raczkowania po górach, byłam w nich pierwszy raz zimą i muszę przyznać, iż jestem całkiem inną osobą Kocham śnieżne góry!

To się nazywa miłość od pierwszego wejrzenia !

Tam oczywiście Antek musiał się powygłupiać, śmigając w zaspach śnieżnych     , później głupawka chwyciła całą trójkę

Ok godz. 16 dotarliśmy do Schroniska Na Hali Pod Śnieżnikiem. Pokrzepiliśmy się żurkiem oraz flaczkami i w dalszą drogę. Schodziliśmy w niesamowitym tempie (to chyba za sprawą strawy schroniskowej). Poruszaliśmy się niebieskim szlakiem Przez Przełęcz Śnieżnicką, obok Smerkowca, aż do Międzygórza. Tego dnia zrobiliśmy ok 20 km, a śniegu i wydeptywania ścieżki nie zapomnę nigdy (chcę jeszcze!)

W Złotym Rogu Andrzejki. Proszeni na imprezę musimy odmówić, gdyż zmęczenie było ogromne. Zasnęliśmy w mgnieniu oka.

No, Lotka super Fajnie że pogoda Wam dopisała

Pewno w tym czasie gdy Wy podziwialiście widoczki, my zachrzanialiśmy 42 km po czeskich Beskidach

Ale, ale. Co tu czytam. Forumowicze się szwędają po kopczykach w zimie i nikt o tym uprzednio nie informuje. Nawet coś o Beskidkach się wspomina

Lotka:
Stasiu nie smutaj

Stasiu, wypatrywaliśmy Ciebie w Łysogórskiej mgle, ale Cię nie było..

Lotka, te drzewa są superaśne

Ten post był ostatnio modyfikowany: 03-12-2008 05:10 PM przez Dosia.

Lotka, te drzewa są superaśne

No! Były nieziemskie
40 km! Ładnie! Trasy odśnieżone?

FAJNIUTKO :-) MACIE ŚLICZNEGO I BARDZO DZIELNEGO PIESKA
COŚ MI SIĘ WYDAJE, ŻE ON TO BYŁ W SWOIM ŻYWIOLE.
ŚLICZNE ZDJĘCIA.POZDRAWIAM

ehhh jak ładnie... las taki kosmiczny... zaśnieżony.. super!!
jeszcze w tamtym rejonie mnie nie było... trzeba naprawić

No i znowu o rok starsi... Chciałoby się tak trwać niezmiennie jak góry

Może to nie Sudety, ale doszłam do wniosku, że nie ma sensu zakładać nowego wątku. Mam nadzieję, że będzie ok

Dzień 27 grudnia ubiegłego roku.
Po dwudniowej aklimatyzacji w bazie (u rodziny w Krakowie ), wyruszyliśmy w stronę Gorcy. Ruch na drodze ogromny, przy końcu łapie nas 15km korek na zakopiance Ale nic nie załamuje ducha przygody i czas ten wykorzystujemy (oprócz rzecz jasna Piotra - kierowcy i Antka - lenia) na pastowanie obuwia.
W końcu docieramy do Obidowej, by wkroczyć w inny, lepszy świat. Kilka kilometrów od Zakopianki zapominamy o ruchu samochodowym, zdenerwowanych kierowcach, klaksonach i innych... Przed nami domki, leniwe życie i gdzieniegdzie dźwięk dzwoneczków, którymi obwieszone są konie. Porzucamy samochód u gospodarza, ładujemy sprzęt i w drogę.
Leniwie wspinamy się na Stare Wierchy. Mróz szczypie w policzki, ale bezwietrzna pogoda rekompensuje minusowe temperatury. Jest pięknie
Już po chwili cała nasza czwórka dociera do Starych Wierchów by dalej udać się na Obidowiec. Początkowo chcieliśmy zanocować w bacówce i tam też ruszyliśmy przez las na dziko. Śnieg wzmagał i podstępnie zapadał się pod nami, słońce zaszło. Po godzinie marszu postanowiliśmy wyprostować drogę i skręciliśmy w stronę szlaku. Decyzja padła na Schronisko na Turbaczu i choć przed nami było jeszcze ok 2H marszu, to ruszyliśmy z radością w sercach
Przy starej bacówce zatrzymał nas blask ognia. Krótkie "cześć" zwiodło nas w stronę paleniska. Grupka osób szykowała sobie strawę i rozbijała namiot. Jak się później okazało były to osoby z Studenckiego Koła Przewodników Górskich z Gdańska (pozdrawiamy ). Ugoszczeni zostaliśmy po królewsku rumem, a w zamian puściliśmy w obieg whisky, która taszczyliśmy ze sobą. Łyk, dwa, trzy i w drogę nam trza.
Turbacz zwodził nas podstępnie, co jakiś czas puszczał na manowce i pod górę. Zgubiliśmy szlak i część drogi szliśmy trawersując po zboczu. To był najtrudniejszy odcinek i dużo sił nas kosztował.
Na miejsce dotarliśmy ok 21. Piękne schronisko i bardzo przyjazna atmosfera. Nie mieliśmy problemów z noclegiem z psem. Polecam grzane piwo

Drugiego dnia ze spokojem udaliśmy się na halę. Tam bez pośpiechu przemierzyliśmy ok 6km by wrócić do schronu i poleniuchować

Dnia ostatniego w Gorcach schodziliśmy tą samą trasą. Tzn bardziej trzymaliśmy się szlaku niż po ciemku Niestety na początku wędrówki musieliśmy korzystać z apteczki Olka, która wędrowała z nami doznała kontuzji. Złamała palec (niestety przysłużył się temu Antek ), musieliśmy zejść na niziny i pojechać do szpitala. No cóż. Palec w gipsie, a właścicielka palca szczęśliwa że złamanie bez przemieszczenia i że nie trzeba było nastawiać

Tatry widziane ze Starych Wierchów    
Tatry widziane z Schroniska na Turbaczu    

Wylądowaliśmy w Krakowie, by przenocować u rodziny i wyruszyć w stronę Śnieżnika.

cdn.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 05-01-2009 06:35 PM przez Lotka.

Lotka, fajnie mieliście. Lubię takie wycieczki. Na trasie nikogo i w schronisku pustka. W tych stronach jeszcze nie byłem. Muszę dodać do swych planów. Dobrze jest, kiedy się spotka równo zaświrowanych górskich ludzi. Dużo można się wtedy dowiedzieć. Trzeba jednak uważać na wodę ognistą , bo potem ciężko się idzie.

Stasiu gorąco polecam Ci te rejony... widoki piękne. Z jednej strony obnażają się Tatry z drugiej majaczy Babia Góra.

Z % to wiadomo. Po trzech łykach już trzeba było powiedzieć "nie", bo to podstępne trunki są


Sylwester na gorąco... Szczęśliwego Nowego Roku, śpiochu.

Dnia 31.12.2008 roku przerzucaliśmy się w pośpiechu w stronę Kłodzka z Krakowa. Z godziny na godzinę ruch na drogach malał, bo wszyscy zaczynali szykować się do hucznych imprez. My pędziliśmy w nadziei na skrawek podłogi gdziekolwiek. Obdzwoniliśmy wszystko na co mieliśmy namiary i wszędzie odsyłali nas z kwitkiem Pojechaliśmy w ciemno do Dusznik Zdrój, gdyż tam nie raz ratowało nas Pole Namiotowe i gleba w świetlicy No i tym razem się nie zawiedliśmy. Choć świetlica była zajęta, bo szykowano w niej zabawę sylwestrową, to znaleźliśmy nocleg w domu właściciela pola.
Stara chata, której wnętrze nie widziało remontu od wielu lat Kuchnia w starodawnym stylu z tłustą w dotyku, kwiecistą ceratą na stole, budziła wyobraźnię. Urządziliśmy sobie "PRLowski Sylwester". Wyciągając zapasy z plecaków, spędziliśmy ostatni dzień roku hucznie w akompaniamencie galatu, śledzi, jajek i napoju wyskokowego Co by nie było impreza nie doczekała północy o 23:40 spaliśmy jak dzieci
Bynajmniej nie mieliśmy zamiaru spisywać na straty 01.01.2009! Co to, to nie! Już o świtku byliśmy spakowani i gotowi do wyprawy. Gospodarz wysłał nas w drogę, bo sami nie mogliśmy się zdecydować... i tak ruszyliśmy w stronę Orlicy (1084 m.n.p.m). Wyszliśmy czerwieńcem przez górę Kruczą, odbiliśmy na szlak niebieski, by zdobyć Zamek Homole na 733 m.n.p.m To było podejście godne zadyszki
Z niebieskiego szlaku odbiliśmy na Przełęcz Polskie Wrota, by skierować się żółcieńcem, później zieleńcem do granicy Polsko-Czeskiej. Weszliśmy do malowniczego miasteczka Olesnice w Orlickych Horach Ludzi nie było... wszyscy spali. Przemknęliśmy na bezdroża, a stamtąd zaczęliśmy atakować Ostruznik, a później Orlicę. Zdobyliśmy ją ok godz 19. Na szlaku spotkaliśmy tylko jednego, czeskiego górołaza!
Na Orlicy przekroczyliśmy granicę, by znowu znaleźć się po Polskiej stronie. No i dalsza wędrówka musiała okazać się męczarnią
Zostaliśmy zmuszeni by dalszą drogę przebyć po ruchliwej drodze nr 389, gdyż tak prowadzą szlaki. 8km w ciemnościach, zalegającym na poboczu śniegu z solą, w sznurze samochodów, padającym śniegu... było okropnie. Na domiar złego sól z ulicy zaczęła wyżerać Antkowi łapy i biedak okulał po kilometrze. Założyliśmy mu buciki. Dalej przystawaliśmy co jakiś czas czyszcząc mu śniegiem łapy. Było okropnie! Nigdy więcej dróg! Końcówka tej ulicznej przeprawy wcale nie była lepsza, gdyż czerwieniec, którym się poruszaliśmy zwiódł nas. Źle oznakowany szlak wyprowadził nas ok 500m dalej i trzeba było się cofać. W końcu zeszliśmy na właściwą drogę i ok 23 wylądowaliśmy w Dusznikach.
Oj byliśmy zmęczeni nie na żarty Zasnęliśmy prawie w rzeczach

Zjazd ze Śnieżnika
Następnego dnia przerzucaliśmy się pod Masyw Śnieżnika, by w końcu móc zdobyć tego ośnieżonego pana
Wyruszyliśmy na niego 03.01. Ruszyliśmy znaną nam trasą, szlakiem czerwonym przez Średniaka. Podejście dosyć ostre, bo dużo razy ścinaliśmy szlak, idąc na szagę. Schronisko na Hali ominęliśmy i od razu zaatakowaliśmy Śnieżnik Wyżej inny świat. Brak drzew, łysina szczytu pełna wiatru, smagała nas lodowatym oddechem gór po twarzy. Dużo ludzi i tylko Polacy potrafią wejść w lakierkach i cienkich kurtkach zimą na 1426 m.n.p.m
Po zdobyciu szczytu schodzimy czerwonym, granicznym szlakiem w stronę "Zbojnickieja Chaty" w Czechach. Zejście wyślizgane przez narciarzy, no i złota moja myśl i Piotrka "Po co się męczyć" Podpięłam Antka do uprzęży, komenda do biegu i śmignęliśmy w dół Oprócz zdumionych gapiów, obitego tyłka i naciągniętego ramienia, skończyło się dobrze
Dalej udaliśmy się po granicy i chcieliśmy zdobyć na dziko Mały Śnieżnik. (w sumie też z musu musieliśmy zboczyć ze szlaku, bo z Czeskiej strony brak podejścia na tą górę ). Podejście strome! Śniegu po pas, ale widoki niemożliwe     Kilometr pokonujemy w 40 minut! W końcu wdrapujemy się na Mały Śnieżnik i dochodzimy do zieleńca, który miał nas przeprowadzić przez Goworka do żółtego szlaku. Po drodze zatrzymujemy się na widok zachodzącego słońca i... naszym oczom pojawia się płonące drzewo     Żółcieniec przeraża nas długością, ale brniemy w ciemnościach przez Dzikie Zbocza i Szeroką Kopę. Mijamy trawersem Jawornicę i wkraczamy do Międzygórza. Jesteśmy padnięci, a w głowach tylko spanie...

Następnego dnia przyszedł czas powrotu... powrotu czas

Dziękuję.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 06-01-2009 06:48 PM przez Lotka.

ooo moje rejony
jak fajnie Stare Wierchy może mniej, ale Turbacz odwiedzałam już wielokrotnie... i za każdym razem chce się tam wracać
Gorce są piękne każdą porą roku

a śnieżnik i Orlica, cóż - widziane tylo raz... ale na tym pierwszym jeszcze się pojawię - tą "nieceprowa porą roku

Ten post był ostatnio modyfikowany: 05-01-2009 08:38 PM przez gosia3ek.

Ale mieliście wyprawowy okreś świąteczno-noworoczny tez bym tak chciał. Gorce dobrze znam i tak jak gosia3ek napisała są one piekne o każdej porze roku. A i na Śnieżnkiu i Orlicy też byłem- ale to przy okazji zdobywania Korony. Ze Śnieżnkia pamiętam tylko ceprów ale myśle że teraz zimą było ich dużo mniej...
pozdrawiam