Cd...
Dzień trzeci 5.7.2010
Są dwa rodzaje budzenia się pod namiotem, które nie lubię. 
Pierwszy rodzaj to jest nieustanny bój z fizjologią układu moczowego. Człowiekowi się strasznie chce, ale nie chce mu się wygramolić z ciepłego śpiworka. Chwilkę człowiek walczy z tym chceniem, ale i tak później rad czy nierad musi wstać i sobie ulżyć. Drugi rodzaj to całkiem co innego. Kiedy zacznie śpiącemu kapać woda na głowę, to wystartuje ze śpiwora jak do alarmu bojowego. Tutaj nie ma czasu na powolne rozmyślanie wstać czy nie wstać. Wtedy nieszczęśnik działa automatycznie - penetracja pomieszczenia jak wysoko sięga woda, szukanie suchego miejsca i ratowanie mienia osobistego. I prawie ten drugi rodzaj obudził mnie dnia trzeciego o 4:30. Po całonocnej ulewie namiot zaczął przeciekać. Jeżeli wczoraj Dachstein był marudny na wieść, że chcemy go odwiedzić, to dzisiaj dał nam stanowczo do zrozumienia, że sobie nie życzy naszych odwiedzin.
My jednak nie daliśmy za wygraną i zachowaliśmy się jako prawdziwi nieproszeni goście 
. Przecież nie zmarnujemy darmowego wyjazdu kolejką linową. Autobusem znów, jak dzień wcześniej pod dolną stację. Teraz ale nie daliśmy się zbyć. Wsiadamy do kabiny i wywozimy nasze d...y 
o dalszych 1000 m za akompaniamentu ulewnego deszczyku. Na górnej stacji 0 widoków i 0 turystów chcących sobie pospacerować.
Było tak
a miało być tak
Tomtur chciał pochodzić po lodowcu i dlatego na upartego idziemy do schroniska Seethalerhütte (2741 m). Było to takie mityczne miejsce. Dwa uparciuchy w madziorną pogodę, czym więcej są przez górę odpychani, tym więcej do niej dążą.
Było tak
a miało być tak
45 minut maceracji w deszczu i jesteśmy przy schronisku.
Było tak
a miało być tak
Jakie jest nasze ździwienie, kiedy w tym opuszczonym zakątku, ale suchym, znajdują się czterej czescy turyści, którzy od wczoraj czekają na poprawę pogody, żeby odwiedzić Wielkiego. Po ilości pustych butelek widać, że czas im dobrze ubiega. Nigdy się chyba już nie dowiem, czy na Wielkiego wyszli. Ja z Tomturem uzgadniam, że dla nas to jest maksymum co mogliśmy w danej chwili osiągnąć. Dachstein tu był i będzie. Może w przyszłości będzie nam dane na niego wyjść. Droga powrotna jest dla nas wyzwoleniem. Teraz już wiemy, że już dzisiaj kończymy naszą małą lipcową wędrówkę.
Było tak
a miało być tak
(4 ładne fotografie przewziąłem z zeszłorocznej wyprawy - http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthread.php?tid=2283)
Podczas zjeżdżania kolejką już w 100% jesteśmy pewni, że niebawem tutaj powrócimy.
Powrót do campingu i pakowanie meneli przypominało odwrót niemieckich wojsk z pod Stalingradu. Czekała nas droga powrotna w rodzinne kraje. Ciekawe było, jak praktycznie przez pogodę wracaliśmy się wczasie. Najpierw dognaliśmy nocną ulewę, za parę godzin to były niedzielne burze i na sam koniec sobotnie upały. Szczęśliwy koniec - wszystko szczęśliwe. I tym powiedzeniem chciałbym zakończyć opis naszej małej wyprawy.
Parę danych na koniec
Nocleg w campingu Schladming - dwie osoby, namiot i auto - 31 Euro. Taka duża cena jest jedna kompezowana kartą Sommercard (bliższe informacje na http://www.sommercard.info/). Naprz. taka kolejka linowa kosztuje 30 Euro a z kartą jest darmowo. Dalej darmowe też są inne kolejki linowe, autobusy i płatne drogi. Jest tego jeszcze daleko więcej. Dalsze cenowe relacje - piwo w restauracji albo schronisku 3,6 Euro, gulaschsuppe - 6,5 Euro, cena 1 l LPG - 0,73 Euro, 1 l benzyny - 1,20 Euro, ....
KONIEC
Szukaj
Użytkownicy
Kalendarz
Pomoc
