Krótko, treściwie i dosadnie.
Czyli - pan Łukasz we własnej osobie.
Tak to się kończy, kiedy w góry wybierają się sami emeryci w dodatku po kilku przystankach w lokalach gastronomicznych. Szczyt nie "zaliczony", ale czy zawsze trzeba wdrapać się na samą górę, żeby zasmakować dobrej zabawy i przyjemności pogawędki, nawet jeżeli miałoby się po niej zostać filozofem. Sam powoli skłaniam się za takimi właśnie celami swoich górskich wyjść, a pobijanie rekordów szybkości i wysokości pozostawię bardziej ode mnie ambitnej młodzieży.

Ps.
Do dziś sobie nucę:
"łubu dubu, łubu dubu, niech nam żyje prezes naszego klubu......"
Szkoda Go!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-02-2010 10:24 AM przez lapikus.