12.04.09 Wielkanoc

Planowana na dziś trasa była z Zielonego Plesa do Tatrzańskiej Łomnicy, do kościoła na mszę Wielkanocną. Czas zejścia 2 godz. podejścia 3 godz.

Od dwóch dni bolało mnie w biodrze więc wycieczka była pod dużym znakiem zapytania. Miałam dziwny sen nad ranem. Jak żywy przyśnił mi się pewien ksiądz Marianin, który zmarł w 04 2008r. Bardzo go lubiłam a jego dawne kazania zawsze głoszone były z mocą. Więc zjawił się i długo prawił mi o tym aby tak łatwo nie rezygnować z planowanej wyprawy do słowackiego kościoła. Że chodzę po górach i na pewno dam sobie radę z długą drogą itd. Naprawdę to był dziwny sen.
Beata i ja wyruszyłyśmy przed godz.7. Szło mi się naprawdę bardzo dobrze. Ból biodra wcale mi o dziwo nie dokuczał (przez wszystkie następne dni ani razu nawet mnie nie zabolało).
Pogoda była cudna. Śnieg z rana twardy. Przez drzewa przebijały promienie słońca. A spotkani ludzie szli pod górę dziwiąc się skąd tak rano my na szlaku i to do dołu. Byłyśmy miło witane przez słowackich turystów. Schodząc coraz niżej obserwowałyśmy coraz to nowe rośliny i kwiaty wychodzące ku wiośnie. A Beata mogła po raz pierwszy zobaczyć piękną trasę którą przemierzała dwa dni temu , nocą goniąc za Tiborem. Do autobusu przy Białej Wodzie została chwilka- 9.20 słowacki bus. Już po 5 min w Tatrzańskiej Łomnicy. Skierowałyśmy się prosto główną ulicą do katolickiego kościoła, było sporo przed czasem 10:30 msza. Na początku pusty kościół zaczął wypełniać się ludźmi. Fajne uczucie brać udział w Mszy Świętej po Słowacku. Każde słowo prawie się rozumie ale brzmi dziwnie ? tak że odnajduje się nowe znaczenie znanych słów polskiej Mszy Świętej. Po uroczystościach zostaje jeszcze czas na szybkie pokazanie Tatrzańskiej Łomnicy Beacie. Kawa i ciacha w jakiejś restauracji. Potem jeszcze miałyśmy czas na siedzenie w parku z widokiem na góry i licznie rosnące w trawniku zawilce. No i bus i znów na szlaku. Śmiejemy się bo akurat wracają ci sami turyści których spotkałyśmy rano i uśmiechają się pozdrawiając jeszcze raz. W górę trochę mozolniej ale pogoda piękna, nogi ochoczo same niosą a oczy chłoną widoki gór, lasów, śniegów . Za około 3 godz. docieramy do schroniska. Stoimy przed nim i wchłaniamy widok majestatycznych szczytów wokół. Słyszymy jakiś daleki śmiech ? to śmiech Etkera z drugiej strony jeziora. Widzimy jakieś ludki w ilości 4 szt. ? to nasi kursanci. Idziemy jeszcze zobaczyć co tam porabiają. Właśnie uczepili jakiś wyciąg i się windują. Porobiłyśmy parę fot i do pokoiku. Kolacyjka , pogaduchy i lulu. Kursanci jutro idą na Czarny Szczyt z samego rana.
c.d.n.