Dodam i ja swoje trzy grosze na temat prelekcji Kolosów...
Trudno wybrać najciekawszą lub pozostawiającą największe wrażenie, prezentację. Od początku do końca siedziałam z zapartym tchem. Poza kilkuminutową drzemką, której nie udało mi się mimo wysiłków powstrzymać, podczas eksploracji jaskiń Zbigniewa Rysickiego. Ale sam tembr głosu prowadzącego nie zachęcał do uważnego słuchania.
Największą zadumę wzbudził z pewnością J. Mela, którego opowieść chwytała za serce, a także nakazywała wręcz przewartościowanie sensowności własnego życia i własnych zachowań. Nikt z przedmówców nie dodał, że uczestnicy wyprawy na Kilimandżaro, były to osoby niepełnosprawne, bez kończyn, niewidomi lub z zanikiem mięśni... Piękna prelekcja, ukazująca nam, w pełni sprawnym, rzeczy i sprawy, których na codzień nie dostrzegamy i na które jesteśmy obojętni.
Prezentacja Leszka Cichego - czysta przyjemność słuchania. Ów pan widać, stworzony do opowiadań. Ciekawie i z humorem. Myślę, że z najnudniejszej wyprawy zrobiłby majstersztyk. Czego niestety zabrakło kilku innym "wykładowcom" na sali.
Kinga Baranowska przede wszystkim mnie zafascynowała swoją drobną niepozorna posturą. Ile w takim dziewczątku tzw pary, ile sił i determinacji. Pełen podziw i ogromny szcunek.
Najmocniej na mnie podziałała jednak prezentacja chłopaków "Dziewięć dni walki z zachodnią ścianą Asana...". Jak dla mnie dokonali rzeczy niemożliwej. Kto był i widział, załączone zdjęcia + filmiki, a nie ma do czynienia ze wspinaczką w żadnym stylu, będzie wiedział co mam na myśli. Patrzyłam z fascynacją i przerażeniem jednocześnie. Odwaga w przypadku takiego wyczynu, to słowo zbyt skromne. Pokłony w stronę uczestników tego przedsięwzięcia.

No i oczywiście wielkie podziękowania dla Pawła, Bogusi, Anetki, Rysia, Tymka, Agnieszki i Edytki, za ogólną mobilizację i miłe chwile integracyjne (choć krótkie). Cieszę się, że mogłam Was poznać, zwłaszcza, że jestem tu na forum od niedawna. Pozdrawiam cieplutko.