Wybrałem się kiedyś na Łopień, niewielką, ale bardzo tajemniczą górę w Beskidzie Wyspowym. Jest na niej kilkanaście jaskiń. Chciałem odnaleźć największą z nich ? mającą ponad 400 metrów korytarzy Jaskinię Zbójecką. Nie miałem zamiaru do niej wchodzić, chciałem tylko ?zajrzeć w głąb Ziemi?.
Dotarłem do miejsca, gdzie na mojej niezbyt dokładnej mapie zaznaczony był otwór wejściowy. Długo przeczesywałem las i niestety nic nie znalazłem. Już miałem wracać, gdy napotkałem hałaśliwą grupę turystów. Trzech facetów i dwie dziewczyny wędrowało z nadszarpniętym już zapasem piwa w plecakach. Najważniejsze było to, że wiedzieli gdzie jest jaskinia. Chwilę potem stałem przed jej wejściem. Sądziłem że zobaczę wielką pieczarę, do której można wejść na stojąco. Tymczasem przede mną znajdował się niespełna metrowej średnicy otwór w skale, w dodatku skierowany w dół. Na głębokości około 2 metrów tunel skręcał w bok.
?No to wchodzimy? ? zadecydowali faceci, zapewne chcąc zaimponować swym niewiastom. Śmiałe to były plany, zważywszy że jedynym źródłem światła jakim dysponowali były wyświetlacze telefonów komórkowych. Chwilę później ostatni z nich zniknął w czarnej dziurze. ?Przecież nie będę tu z kobietami zostawał? - pomyślałem zakładając czołówkę na głowę.
Już na wstępie przekonałem się że pogłoski o przyczepności Vibramu są mocno przesadzone. Pojechałem na mchu i zawisłem trzymając się szpiczastego kamienia. Potem na szczęście było lepiej. Podałem latarkę do przodu i założyłem zapasową. Szliśmy wąskim tunelem, na czworakach. Pierwszy raz byłem w tak niesamowitym miejscu. Uspokajało mnie to, że razie problemów ktoś został na zewnątrz. Po pewnym czasie wygrał rozsądek. Posuwanie się dalej było niemądre. Wyszliśmy na ?światło dzienne?.

Sam nigdy bym nie wszedł do tej jaskini, ale czując presję grupy ludzie robią rzeczy nierozsądne.