a ten klasyk musi się znaleźć na naszej liście przebojów

Góralska opowieść
słowa i muzyka: P. Kasperczyk

Kiedy góral umiera, to góry z żalu sine
Pochylają nad nim głowy jak nad swoim synem
Las w oddali szumi mu odwieczną pieśń bukową
A on długo sposobi się przed najdalszą drogą

Kiedy góral umiera, to nikt nad nim nie płacze
Siedzi czeka aż kostucha w okno zakołacze
Oczy jeszcze raz podniesie wysoko do nieba
By pożegnać góry swoje by im coś zaśpiewać

Góry moje, wierchy moje
Otwórzcie swe ramiona
Niech na miękkim z mchu posłaniu
Cichuteńko skonam
Ojcze mój, halny wietrze
Powiej ku północy
Ciepłą drżącą swoją ręką
zamknij zgasłe oczy
Bym mógł w ziemię wrosnąć strzelić potem
Do słońca smreczyną
I na zawsze szumieć już
Nad moją dziedziną

Kiedy góral umiera, to dzwony mu nie grają
Cicho wspina się pod bramy góralskiego raju
Tylko strumień na kamieniach żałobną nutę składa
Tylko nocka chmurnooka górom odpowiada

A gdy góral już umrze, nikt nie układa baśni
Tylko w niebie roziskrzonym mała gwiazdka gaśnie
Ziemia twardą szorstką ręką tuli go do siebie
By na zawsze mógł już zostać pod góralskim niebem