Dopiero co skończyłam czytać relację - musiałam ją rozłożyć na dwie części - i ...... nie wiem co napisać. To co chodzi mi po głowie, to słowa podziwu i uznania dla wyczynów członków wyprawy, a przede wszystkim dla opisującego! Bartku stworzyłeś cudowny klimat swej opowieści, że powoli i z łatwością weszłam na wędrówkę z Wami, prawie że czując wiatr, chłód, deszcz i radość powrotu do schroniska. Mogłam się też napatrzeć na te Taterki, takie inne zimą! Dobrze z Wami było przenieść się w świat przyrody! Gratuluję i życzę kolejnych tak udanych wypadów i opisów!