30-01-2012, 03:01 PM
Zaczęło się od pierwszej sprzeczki małżeńskiej w sobotni wieczór.
- To co? Jedziemy na te narty?
- Nie!!! Na żadne narty!
- Ale czemu nie? Przecież tyyyle śniegu jest! Po co się będziemy męczyć na nogach?
- WON!!! Na nogach chce iść! Jak ludzie!
- Ale zobaczysz, będzie fajnie!
- WON do pieca z tą sztachetą!!! Znowu się połamię na jakimś świerku!
- Albo się zapadniesz po szyję i utoniesz!
- Wolę taką śmierć niż na sztachetach!!!
- To jedź sobie sama, ja jadę na nartach!
- Ty też sobie jedź sam, ja idę na nogach.
- Ok to jedź!
- Aha...
- Co?
- I śpisz dziś na balkonie....
Z tym miłym akcentem poszliśmy spać.
O 7. 28 zajechał mieciur. Jak zwykle parę minut za wcześnie.
O 7.35 wyleźliśmy z domu. Jak zwykle parę minut za późno.
Odbyły się wybory. W końcu demokrację mamy.
Gosia3kowi obojętne gdzie pojedziemy, byle iść z buta. Mieciur też z buta, coś rzuca o Lubomirze i Kudłaczach. Ja mówię, że jak mam iść bez nart, to na jakąś stromą górę, żeby mnie nie kusiło...Ot, taki Ćwilin na przykład.
Podczas gdy my głosujemy, poldolot sam ruszył na Limanową. W kotlinach mróz strzela po kościach i pyskach, a po grzbietach przechadza się już słonko. W tych okolicznościach pogody stajemy na Przełęczy Gruszowiec - bazy wypadowej na Ćwilin. Czyli padło na moje. Hehe. No i gośkowe...bo z buta.
Trzy, dwa, jeden - start. Minus dwadzieścia jeden w powietrzu. Trzy warstwy ubrania na grzbiecie. Idzie mi się źle. Nie dość, że nie mam nart, to jeszcze muszę iść w krzaki. To bolało
.
Po kolejnych pięciu minutach marszu już można się rozebrać do drugiej warstwy, czyli prawie do naga. Taki upał. Plusem tego podejścia na Ćwilin jest akurat to, że jest krótkie i treściwe. Nie wiem ile szliśmy, ale wkrótce byliśmy na pod-szczytowej polanie. Tu nieopatrznie spłoszyliśmy z krzaków zefirka, który począł gonić wokół nas i wciskać swe zmrożone paluchy w każdą szczelinę ubrania. Na szczęście żar lał się ze nieba i dało się to jakoś wytrzymać. Widoki ze szczytu przednie - od Sądeckiego, przez Gorce, Pieniny, Tatry, Fatry, Babie, Małe, Wyspowe i takie tam insze góry. Pięknie! Naprawdę dobry punkt widokowy.
[attachment=43702][attachment=43701][attachment=43703][attachment=43704][attachment=43705][attachment=43706][attachment=43707][attachment=43708]
Na szczycie popas, herbatka i cukierki z rumem, po których narąbaliśmy się tak
, że zaczęliśmy zabawy na śniegu. Skoki, fikołki, pady na twarz - czyli to co normalny człek robi na śniegu w zimie
.
[attachment=43709][attachment=43710][attachment=43711][attachment=43712][attachment=43713][attachment=43714]
W końcu, jako że zrobiło się rześko, jednak, poczęliśmy zejście / dupozjazd na dół.
[attachment=43715][attachment=43716]
Na parkingu, uradowany że już po wycieczce, poszedłem do baru pod Cycem sprawdzić czy mają tam rosołku. Rosołku nie mieli, za to parę siekier i sztachet, za co podziękowałem uprzejmie i wróciłem do auta. A tam pozostała dwójka przegłosowała mnie, że jeszcze idziemy na Lubomir.
Plan mieciura też trzeba wcielić w życie. Kompromis. Demokracja. Cholera.
Poldolotujemy dokąd się da i od razu żwawo wbijamy się na czerwony szlak na Lubomir. Droga idzie jak krew z nosa, mozolnie, krok po kroku, zapadając się i osuwając do tyłu pniemy się na ten szczyt. Klnę pod nosem na te narty...
[attachment=43718][attachment=43719]
W końcu jest. Szczyt. Obserwatorium. Oczywiście zamknięte. Pogoda piękna, godzina młoda, znów więc debatujemy.
I znów przegrywam stosunkiem głosów 2 do 1. Idziemy przez Łysinę na Kudłacze. Mają mi tam dać nagrodę - rosołek
. To mnie przekonało.
[attachment=43720]
Godzinę później zażarłem żur. Życie niesprawiedliwe jest. I pełne niespodzianek.
Ale to nic. Teraz trzeba z powrotem na Lubomir. Trochę mi się wydaje już bez sensu tak chodzić, ale mówią mi, że na dole na pewno będzie rosołek, więc idę. Tak mi się tego rosołku chciało, że droga z powrotem na szczyt zabiera nam mniej czasu niż do schroniska 
. Ups.
Jeszcze tylko do autka i już możemy jechać.
[attachment=43717]
Do domu.
Do kuchni.
Do rosołku!
Hurra!
- To co? Jedziemy na te narty?
- Nie!!! Na żadne narty!
- Ale czemu nie? Przecież tyyyle śniegu jest! Po co się będziemy męczyć na nogach?
- WON!!! Na nogach chce iść! Jak ludzie!
- Ale zobaczysz, będzie fajnie!
- WON do pieca z tą sztachetą!!! Znowu się połamię na jakimś świerku!
- Albo się zapadniesz po szyję i utoniesz!
- Wolę taką śmierć niż na sztachetach!!!
- To jedź sobie sama, ja jadę na nartach!
- Ty też sobie jedź sam, ja idę na nogach.
- Ok to jedź!
- Aha...
- Co?
- I śpisz dziś na balkonie....
Z tym miłym akcentem poszliśmy spać.
O 7. 28 zajechał mieciur. Jak zwykle parę minut za wcześnie.
O 7.35 wyleźliśmy z domu. Jak zwykle parę minut za późno.
Odbyły się wybory. W końcu demokrację mamy.
Gosia3kowi obojętne gdzie pojedziemy, byle iść z buta. Mieciur też z buta, coś rzuca o Lubomirze i Kudłaczach. Ja mówię, że jak mam iść bez nart, to na jakąś stromą górę, żeby mnie nie kusiło...Ot, taki Ćwilin na przykład.
Podczas gdy my głosujemy, poldolot sam ruszył na Limanową. W kotlinach mróz strzela po kościach i pyskach, a po grzbietach przechadza się już słonko. W tych okolicznościach pogody stajemy na Przełęczy Gruszowiec - bazy wypadowej na Ćwilin. Czyli padło na moje. Hehe. No i gośkowe...bo z buta.
Trzy, dwa, jeden - start. Minus dwadzieścia jeden w powietrzu. Trzy warstwy ubrania na grzbiecie. Idzie mi się źle. Nie dość, że nie mam nart, to jeszcze muszę iść w krzaki. To bolało
. Po kolejnych pięciu minutach marszu już można się rozebrać do drugiej warstwy, czyli prawie do naga. Taki upał. Plusem tego podejścia na Ćwilin jest akurat to, że jest krótkie i treściwe. Nie wiem ile szliśmy, ale wkrótce byliśmy na pod-szczytowej polanie. Tu nieopatrznie spłoszyliśmy z krzaków zefirka, który począł gonić wokół nas i wciskać swe zmrożone paluchy w każdą szczelinę ubrania. Na szczęście żar lał się ze nieba i dało się to jakoś wytrzymać. Widoki ze szczytu przednie - od Sądeckiego, przez Gorce, Pieniny, Tatry, Fatry, Babie, Małe, Wyspowe i takie tam insze góry. Pięknie! Naprawdę dobry punkt widokowy.
[attachment=43702][attachment=43701][attachment=43703][attachment=43704][attachment=43705][attachment=43706][attachment=43707][attachment=43708]
Na szczycie popas, herbatka i cukierki z rumem, po których narąbaliśmy się tak
, że zaczęliśmy zabawy na śniegu. Skoki, fikołki, pady na twarz - czyli to co normalny człek robi na śniegu w zimie. [attachment=43709][attachment=43710][attachment=43711][attachment=43712][attachment=43713][attachment=43714]
W końcu, jako że zrobiło się rześko, jednak, poczęliśmy zejście / dupozjazd na dół.
[attachment=43715][attachment=43716]
Na parkingu, uradowany że już po wycieczce, poszedłem do baru pod Cycem sprawdzić czy mają tam rosołku. Rosołku nie mieli, za to parę siekier i sztachet, za co podziękowałem uprzejmie i wróciłem do auta. A tam pozostała dwójka przegłosowała mnie, że jeszcze idziemy na Lubomir.
Plan mieciura też trzeba wcielić w życie. Kompromis. Demokracja. Cholera.
Poldolotujemy dokąd się da i od razu żwawo wbijamy się na czerwony szlak na Lubomir. Droga idzie jak krew z nosa, mozolnie, krok po kroku, zapadając się i osuwając do tyłu pniemy się na ten szczyt. Klnę pod nosem na te narty...
[attachment=43718][attachment=43719]
W końcu jest. Szczyt. Obserwatorium. Oczywiście zamknięte. Pogoda piękna, godzina młoda, znów więc debatujemy.
I znów przegrywam stosunkiem głosów 2 do 1. Idziemy przez Łysinę na Kudłacze. Mają mi tam dać nagrodę - rosołek
. To mnie przekonało.[attachment=43720]
Godzinę później zażarłem żur
. Życie niesprawiedliwe jest. I pełne niespodzianek.Ale to nic. Teraz trzeba z powrotem na Lubomir. Trochę mi się wydaje już bez sensu tak chodzić, ale mówią mi, że na dole na pewno będzie rosołek
, więc idę. Tak mi się tego rosołku chciało, że droga z powrotem na szczyt zabiera nam mniej czasu niż do schroniska . Ups. Jeszcze tylko do autka i już możemy jechać.
[attachment=43717]
Do domu.
Do kuchni.
Do rosołku!
Hurra!
Bo po zdjęciach nie ma widać. Chyba jednak Ty, Maciek, jak na drugim skaczesz wesoło. 
Zdjęcia bardzo udane. No i jak widać - nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło