Porozmawiajmy o tym co Wasi najbliżsi sądzą o Waszych wariackich górskich imprezach, co myślą o takim sposobie na życie. Napiszcie jakie są ich reakcje gdy przedkładacie góry i turystykę nad utarte sposoby spędzania wolnego czasu. Jak udaje Wam się ich przekonać by zgodzili się na kolejne i jeszcze następne Wasze eskapady. Porozmawiajmy też o tym czy mają podstawy by martwić sie o was w tamtych "Waszych" miejscach, oraz czy uznajecie za właściwe by dziękować i nagradzać ich za wszystkie te smutne wyczekiwania i radosne powitania.
Ja juz trochę pokazałem jak to wyględa w moim życiu, napiszę więcej nieco później...napiszę jak kochana jest Małgosia i jak dobrze mieć kogoś kto podziela radość przeżywania gór.
Pozdrawiam *i zapraszam do rozmowy.
* Jadwigę szczególnie

hmmm w mojej rodzinie nie ma za głębokich górskich tradycji, mimo że mieszkamy w Bieszczadach. Moja starsza siostra lubi chodzić, ale woli używaćsformułowań "niedzielna wycieczka" niźli "wyprawa". Moja mama wogóle nie chce zrozumieć i zaakceptować moich wyjśc w góry. Zawsze stawia kontrę. Podobnie jest z moim tatą. Cóż ... nie rozumieją tego czym są dla mnie góry. Nie rozumieją dla czego zamiast jechac do hotelu wolę spać w leśnej chacie. O tym, że czasem sypiam pod gołym niebem w środku lasu im nawet nie mówię. Właściwie to im trudno jest mnie zrozumiećna wielu płaszczyznach. Jestem inny od nich.
Moja dziewczyna nie lubi za bardzo łazić po lasach i górach. Nie lubi wysiłku fizycznego, ale mnie rozumie. rozumie dla czego ciągnie mnie do lasu czasem tak silnie, że potrafię odstawićwszystko i pojechać nagle do domu chocby na jeden dzień tylko. Martwi sięowszem jak idę w puszczę, ale wiadomo - nie ma powodów, żeby sięnie martwiła. Dzięki temu, że różnimy się pod tym względem jest nam dobrze. Ja mogę gdzieś pojechac i jej o tym opowiedzieć. czasem mi smutno, że nie było jej tam ze mną, ale wiem że czeka na mnie w domu

musimy się przecież różnić bo inaczej byśmy powariowali.
hmmm, to rodzice zabierali mnie w góry jak byłam mała - w wieku lat trzech dumnie posuwałam na Hale Miziową o własnych siłach

i tak już zostało. A rodzice - troche za daleko od gór mieszkają, zeby ze mną jeździc, zdrowie i kondycja też już nie te, ale sami mnie jeszcze wysyłają na nowe wyprawy, tata czasem szlaki podpowiada... a reszta rodziny patrzy z pobłażaniem na wszystkie moje odchyły, a tak mało to ich nie ma

Moi domownicy martwią sie jak znikam w góry. Pomimo, że w górach wyłączam komórkę to zawsze dajem im znac że jest w porzadku i jeszcze zyję.
CZasem jestem nieodpowiedzialna i prowokuję mało rozważne sytuacja. I wtenczas nie myślę o moich bliskich. Ale to juz inna historia.
Ostatnio usłyszałam od mojej mamy: juz wolałam jak jeździłaś konno bo jakbyś sie zabiła to przynajmniej bym wiedziała gdzie cie szukać. A kto ciew tych górach znajdzie jak ci sie cos stanie?
Większość rzeczy które robimy pociaga za soba ryzyko. Czasem wieksze, czasem mniejsze. Myslę, że jedyne co możemy zrobic to starać sie je zminimalizować przez lepsze przygotowanie, choćby wyruszając na trudny szlak. Przemysleć, zaplanować, sprawdzic w miarę możliwości pogodę, przewidzieć jakieś dodatkowe rozwiązanie, przygotować sie fizycznie.
Nie zamierzam ryzykować z tego co daje mi radość przez to że jest jakieś zwiekszone ryzyko.
pięknie, lecz troche samolubnie piszecie, choć ja mam podobnie - a teraz Śląskie Orły i Krakusy do odpowiedzi ...
Witam Wszystkich na forum wprawdzie nie jestem z południa Polski ale też się wypowiem.Góry to dla mnie urlop latem bo częściej nie mogę tam być/pod tym względem zazdroszczę ludziom mieszkającym na południu/.Urlopy staram sie spędzać całą rodziną,razem chodzimy po szlakach przez co nie trzeba się o nikogo martwić.Ja bardzo sie cieszę że moja kochana żoncia i dzieciaki podzielają moją pasję.Dzieci skubią jak się da babcie aby kupić sobie coś nowego ze sprzętu turystycznego.Dużo staramy się czytać o temetyce górskiej.Opacowujemy wspólnie szlaki itp.PO prostu wspólne pasje łączą dlatego tak bardzo podoba mi się na tym forum.
Dobry temat Sylwek!
Jeśli chodzi o moje wypady górskie to rodzice już się chyba przyzwyczaili. Z pewnością zawsze się obawiają moich wyjść, szczególnie tatrzańskich ale wiedzą że staram się uważać na szlaku, choć wiadomo że nigdy nic nie wiadomo. Jeśli jestem w Tatrach staram się "puszczać sygnał" do rodziców co pewien czas że jest wszystko w porządku, a gdy już jestem na dole bądź już w bezpiecznej okolicy to dzwonię mówiąc im o tym.
Co do mojej rodziny to rozumie ona, że góry to coś wspaniałego i że można się tym fascynować chociaż obecnie to ja jestem osobą która najwięcej chodzi po górach i myśli o górach. Z tego jednak co wiem wolą się cieszyć zdjęciami i przeżyciami moimi już po powrocie, niż na etapie moich planów niedalekiej wycieczki. Akceptują to i za to Im dziękuję (może nawet przeczytają ten post

)
Ja jak już pisałem w swoim przedstaw się jestem w tym względzie w trudnej sytuacji .Żona jakoś nie może zrozumieć tej pasji .Mówi góry jak góry wszędzie jednakowe itp.Kiedyś podsunąłem jej książkę "Mistyka Gór",która pisana ciekawym językiem mogła by zachęcić do zainteresowania się górami.Żona przeczytała 2 kartki i odstawiła .Mam z tym jej podejściem trudny problem.Raz tylko weszedłem Jej na ambicję i wybraliśmy się wszyscy na Babią Górę .W pewnym stopniu niechęć do wszelkiego typu wędrówek bierze sie stąd .że praktycznie bardzo często i po krótkiej drodze ocierają ją buty.A dzieci ,gdy były młodsze to zabierałem je na jakieś trasy górskie Problem w tym .że szły trochę za wolno.I do tego na odwrót .Tzn starsza szła do góry powoli a na dół normalnie.A młodsza do góry dosyć szybko ale na dół tak się bała ,że się pośliźnie tak powoli schodziła ,że brak mi było cierpliwosci.Teraz już nie jeżdzą ze mną starają się same gdzieś chodzić niekoniecznie po górach ale też one bardziej rozumieja moją pasję górami.A czy żona się martwi .napewno gdziekolwiek jadę to się martwi .I na pewno to też jest problem dla naszych bliskich.
co najblizsi na to? rodzice i najblizasza rodzina w pełni akceptują i wiedzą gdzie latem będę na pewno. co do pozostałych bliskich ... lepiej góry zachować "dla siebie". tak jest bezpieczniej.
Mama ...
Na szczęście nic mi nie mówi na temat wypadów w góry, to dobrze bo nie lubię jak sie o mnie boi.
Ale inaczej jest z rajdami, zawsze słyszę od Mamy że za stary jestem na takie rzeczy Rolleyes , a jak jest jakis dzwon i podają to w mediach to telefon się nie urywa, familia wydzwania czy wszystko w porządku czy to nie my. Mama strasznie się martwi, jak znikamy z wyników online od razu muszę dzwonić że wszystko w porządku, że to tylko mała awaria

. Bogusia (żona) też się martwi ale wie że to pasja i zgadza sie na to..., a zresztą teściu był pilotem myśliwca, także jest przyzwyczajona od małego do ryzyka i obawy o bliską osobę
Generalnie Rodzice nie mają pojęcia o górołażeniu,, dla nich to jest spacer po lesie, zresztą Mama ma lęk wysokości, u mnie z balkonu boi sie spojrzeć 
A Bogusia
popiera mnie w 100%, jest najbliższą mi osobą i nie wyobrażam sobie żebym nie mógl się z nią podzielić moją pasją, pokazać jej to co mi się tak bardzo podoba, jest "kropką nad i", bardzo sie cieszę że lubi to co ja i wiem że zawsze się zgodzi na to co jest dla mnie wazne (zamartwiając się czy też nie
)
Ja żeby powiedzieć Żonie że ZACZYNAM myśleć o jakimś wypadzie w góry to muszę trafić na Jej dobry dzień, jest wtedy szansa że się zgodzi ale nigdy nie mam 100% pewności że powie "TAK" (choćiaż raz już to zrobiła, na naszym ślubie

), nie wiem dlaczego nie chce się zgadzać na moje wyjazdy, jest zazdrosna o mnie bardzo, aż czasem za bardzo. Twierdzi że nadal zachowuję się jakbym był kawalerem, nie chce albo nie potrafi mnie zrozumieć że te górskie eskapady są dla mnie jak wizyta auta w warsztacie, trochę kosztują ale pożytek z pobytu duży (przynajmniej do następnej wizyty)
Wydaje mi się (a nawet jestem pewny) że Jadzia nie tyle się o mnie martwi że coś złego może mi się przytrafić co bardziej jest zazdrosna o ewentualną obecność płci przeciwnej na takim wyjeździe a nie zawsze może ze mną jechać i nie zawsze wyjazd jej mogę zaproponować ze względów trudnościowo-techniczno-sprzętowych, no i boję się o nią. Przecież jest jedyna, kocham ją za te chwile kiedy już powie "Jedź w te twoje góry" i nie mogę się doczekać kiedy wrócę z wyprawy z potężną dawką optymizmu i wieloma zdjęciami i opowieściami. Uwielbiam te chwile kiedy po powrocie siadamy przy monitorze komputera z mapą na biurku i pokazuję zdjęcia, szlak na mapie i opowiadam co się wydażyło.
KOCHAM CIĘ JADZIU!!!
Samo życie Fazik - kobieta mysli trochę inaczej, bo patrzy głębiej w realną przyszłość, a Ty po prostu zrób tak by wszystko było dobrze, pzdr oboje, chć Jadzię bardziej.
co najblizsi na to? rodzice i najblizasza rodzina w pełni akceptują i wiedzą gdzie latem będę na pewno. co do pozostałych bliskich ... lepiej góry zachować "dla siebie". tak jest bezpieczniej.
a może tych "pozostałych bliskich" nazwij inaczej np "kandydatami na bliskich" bo wiesz ja to widzę tak: jak ktoś bliski /wcale nie musi być spokrewniony, by być kimś bliskim/ to daje mu się wszystko co dobre, a jak obcy to nie dostaje nic.
"nadal zachowuję się jakbym był kawalerem" hehehe
a może tych "pozostałych bliskich" nazwij inaczej np "kandydatami na bliskich" bo wiesz ja to widzę tak: jak ktoś bliski /wcale nie musi być spokrewniony, by być kimś bliskim/ to daje mu się wszystko co dobre, a jak obcy to nie dostaje nic.
a kim są "kandydacie na bliskich"? albo ktoś jest Ci bliski albo nie. albo ktoś postępuje uczciwie albo nie - tego drugiego niegdy nie przewidzisz niestety - więc lepiej się ubezpieczyć wcześniej