Uwielbiam te chwile kiedy po powrocie siadamy przy monitorze komputera z mapą na biurku i pokazuję zdjęcia, szlak na mapie i opowiadam co się wydażyło.
Ja po powrocie robie dokładnie tak samo, tylko często biorą w tym udział jeszcze dzieci. Nawet sami sie domagają żebym pokazała im zdjęcia i trasę.
Niestety góry to jedna z nielicznych pasji, której nie podzielam z mężem
. Ale on doskonale rozumie ile dla mnie znaczą takie wyjazdy. Dlatego zadza się na nie, na kupno sprzętu itd, pod warunkiem że nie jadę sama. Na to nie chce sie godzić. Wtedy bardzo sie martwi, zwłaszcza jak jestem poza zasięgiem. Dzieci też jakoś to przeżywają, zwłaszcza jak jechałam zimą w Tatry było to widać. Wiem ze to egoistyczne ale nie potrafie sie powstrzymać, ciągnie mnie do tych gór i tyle.
A mnie pierwszy raz w Tatry zabrał Boguś - mój mąż. I zabrał mnie na OP. Dreptałam za nim z moim lękiem wysokości po drabinkach, łańcuchach i półeczkach i byłam zachwycona - chociaż musiał mnie ratować "krówkami", abym doszła. I tak już zostało, chociaż mieliśmy bardzo długą przerwę w chodzeniu - małe dzieci, budowa domu. Natomiast bardzo sie różnimy - mąż musi mieć wszystko zaplanowane i niechętnie odstępuje od planów, ja lubię czasem "na spątana"; on wędruje w ciszy, ja lubię czasem pogadać z ludźmi na szlaku; Boguś najchętniej wraca do ulubionych tras - mnie kusi tam, gdzie nie byłam, on pakuje do plecaka "na zapas", ja to co konieczne. To co nas łączy to to, co i u Was, po powrocie analiza trasy i później wspólne oglądanie zdjęć. Nawet będąc razem można się różnić, ale to przyprawa życia! Możemy uczyć się szacunku dla inności!
" przyprawa życia!"
podoba mnie się to określenie. bardzo trafne

Czytam sobie Wasze wypowiedzi i powiem że dały mi troche do myślenia. Jeszcze dziś rano żaliłam się tacie że "mój" Piotrek nie podziela mojego zachwytu górami, że nie rozumie tego zachłyśnięcia, że nie moge się z nim podzielić tym co czuje. A teraz widze jak dużo mam szczęścia. Bo mimo zupełnie innego podejścia do sprawy chce ze mną w góry chodzić! ( a tak po cichutku liczę na to, że jeszcze się zarazi nie tylko chęcią zdobywania szczytów, ale także miłością do nich). Co do moich rodziców to oni są wszystkiemu "winni" bo to oni pierwszy raz mnie w góry zabrali. Rozumieją i nie zabraniają. A w tym roku to ja ich usilnie namawiam na wyjazd. Co prawda chodzić już za bardzo nie mogą, ale kto wie

Fajny temat.
Czytając Wasze posty odkryłam ,że mam ogromne szczęście że razem z moją połówką chodzimy w góry.Oboje lubimy cisze i spokój,najlepiej nam się wchodzi poza tzw.sezonem.Razem wstajemy bardzo rano na takie wycieczki nikogo nie trzeba z łóżka wyciągać.On jako facet oczywiście różni się w spojżeniu na góry: uwielbia mroczne kominy ,strzeliste szczyty,gołe ostre skały,kamieniste doliny,żleby.Ja widoki "z bajki" zielone porośnięte kosówką lub trawką szczyty.On chodzi oczywiście szybciej mozolne podchodzenie w górę sprawia mu ogromną przyjemność ja męczę się nie lubie się pocić ale mam swoje tempo i lubię dłużej posiedzieć na szczycie.
Myślę ,że przyjemnie jest przeżywać razem zdobycie szczytu i wspólną drogę.
Każdy szuka bratniej duszy w odkrywaniu świata.Tu pozwolę zacytować sobie -genealogię z "Lata leśnych ludzi" -mojej ulubionej autorki :Marii Rodziewiczówny
"O starodawnym, bo jak bór odwiecznym, rodzie mowa tu będzie. Ma on przodków we wszystkich wiekach i tradycję we wszystkich szczepach ludzkości, boć nie ród to ciała, lecz duszy, nie ród lasu mieszkańców, lecz lasu miłośników, przyrody czcicieli.
Z rodu tego był poeta, co w Helladzie wyśpiewał mit Pana i Faunów, i ten, co stworzył Baldura w Skandynawii, i ten ich krewniak duszny, co w obchodzie religijnym Ariom dał Kupalną noc czarowną. I patrona swego ów ród ma, gdy ludzkość weszła w Pana Jezusowego szeregi.
Ich duszę miał, z ich rodu był słońca miłośnik i śpiewak, ptasząt i ryb kaznodzieja, wszelkiego stworzenia przyjaciel, seraficki święty Franciszek.
Mędrców i uczonych mają w swym rodzie i pozornie teraz wchłonięci w miliony ludzkości, zachowali przecie odrębność i właściwość swych leśnych dusz.
Ogarnęły ich ziemskie przewroty, życie gorączkowe, skomplikowane warunki, materialna walka o byt. Odsunęła ich od przyrody cywilizacja, postęp tak zwany, niszczenie natury przez rozrost przemysłu, straszny ciężar nowoczesnego bytu, nowoczesnych praw i obowiązków.
Pozornie nie ma dla leśnych ludzi ni miejsca, ni życia. Przystosowali się do warunków i już teraz niczym się jakby od reszty ludzi nie różnią. Spełniają swe obowiązki powszednie, pracują wśród innych z innymi, obcują z cywilizacją, biorą udział w postępie, korzystają z wynalazków, umieją się obchodzić z pieniędzmi, mieszkają w miastach, ubierają się jak inni, bywają w teatrach. Czyżby ród i tradycja leśnych dusz zginęła? Przenigdy! Nieśmiertelny jest duch i ród ducha nieśmiertelny; tylko kto rodu tego ciekaw, z rodu tego być musi i wtedy krewniaka odnajdzie.
Nie trzeba koniecznie szukać go wśród cichej wsi i głębokich borów, wśród ludzi stojących u warsztatu przyrody, w jej królestwie: można tam szukać długo i na próżno, a znaleźć w wielkim fabrycznym mieście. Można znaleźć w uczniowskim pokoiku, gdy chłopak po odrobieniu algebry, zamiast iść szukać rozrywki w dusznej sali knajpy, z gilem chowanym się bawi i dogląda go, można w suterenie szewca, co ledwie wie nazwę ptaka, który mu ćwierka przy robocie. I w tłumie ulicznym poznać można po szczególnym zachowaniu się w nadzwyczajnych wypadkach miejskiego życia.
Gdy wychodzą wieczorem dzienniki z ostatnimi depeszami wojny, skandalicznego procesu, sensacyjnego mordu, a ktoś nie bierze do rąk gazety, ale przypatruje się z uśmiechem sadowieniu się wróbli na nocleg, z rodu leśnego jest.
I z tegóż rodu jest taki, co wśród uroczystego pochodu ulicznego, gdy wszystkich pochłania muzyka, stroje, ekwipaże, paradne szeregi wojska lub korporacji, dojrzy zziębniętego psiaka przed zamkniętymi drzwiami sklepu i otworzy mu je z dobrym słowem życzliwości.
Wśród ogłoszeń dziennikarskich członek tego rodu wyszuka adres sprzedawcy słowika w klatce, zna handlarzy ptaków, więźniów tych wykupuje z niewoli i z wiosną puszcza na wyraj, równie jak one radosny.
Leśni ludzie zwykle trzymają się samotnie, dusze swe kryją, o swym wnętrzu z nikim nie mówią, wiedząc, że to innych nie zajmuje.
W potwornym młynie ziemskim, gdzie bożyszczem jest interes, walka o zbytek i użycie wykwitu cywilizacji, obcując z innymi, mają w oczach często zgrozę lub krytyczne zdumienie, ale milczą, i spełniając swe społeczne obowiązki, baczą tylko, by się nie dać zgnieść, zmiażdżyć. O dusze swe nie są trwożni: tych zaraza świata nie skazi.
I tak trwają, rzadcy wśród świata i obcy mu zupełnie. Czasami znajdują druha. Otwierają się na ścieżaj wrota duszne, krzepią się oni wzajem: marzenia, potrzeby, tęsknice zmieniają się w słowo. Wyrażają ufnie głos swobody, ciszy, obcowania z naturą, przetwarzają swe żądze, aż utworzą czyn, aż wypracują sobie rzeczywiste, żywe, wedle swej duszy bytowanie. "
I pomyśleć ,że to było napisane prawie100 lat temu.
Życzę Wszystkim aby się odnależli we wspólnym przeżywaniu wspaniałości gór i nie tylko!
Jak widać Maria Rodziewiczówna wnikliwa obserwatorka otoczenia doświadczyła tego samego co w wielu ludziach(leśnych ludziach) tkwi.Inne spojrzenie na świat na przyrodę i jak pisała nie koniecznie tym leśnym ludzikiem musi być przyrodnik ,geograf .To może być człowiek każdej profesji czy stanu . I jak pisała w przytoczonych fragmentach tacy "leśni ludzie "byli ,są i będą .Pozdrawiam
Piękny ten fragment ... Nie wiedzieć czemu aż gęsiej skórki dostałam...
Taki kiepski poniedziałek miałam a tu jeden fragment i jakbym w innym świecie się znalazła. Dzięki Gandzia1
Dla mnie w zasadzie nie stanowiło problemu wyruszyć w góry. Żona tolerowała moją pasję. Niekiedy chodziła ze mną. Trochę trudniej było, kiedy zacząłem więcej adrenalinowo. No i urlopy były zawsze kopczykowo nastawione. Później poznała i pozytywne walory mojej pasji. Zabierałem nasze dzieci a ona miała wtedy czas od nich odpocząć. Dzisiaj to już jest trochę inaczej. Żona poznała, że każdy chłopina jak pies potrzebuje niekiedy spuścić z łańcucha i wyszaleć się. Ten dobry zawsze wraca do domu.

Ja to zazwyczaj wyjeżdżam sama, bo u moich rodziców zdrowie już nie takie

a reakcja ich na moją kolejną wyprawę ? "Nie masz na co pieniędzy wydawać" - własnie taka
oni nie potrafią docenić piękna gór, ja nigdy z tego nie zrezygnuje
