Dziękuję Panie Łukaszu.
Żyje mi się dobrze


P.S. A topo dalej w aucie w bagażniku...

Gratuluję. A ja to bym się bał iść na Mnicha, za młodym by wstąpić do zakonu

pzdr

Gratki ( za trasy przebyte i dobrze wykorzystany czas) i Grazie ( za towarzystwo przy stole ) dla trójcy spod Mnicha
Ps.
Dla Ma.ran też całuski

Gratuluję. A ja to bym się bał iść na Mnicha, za młodym by wstąpić do zakonu

Na co liczysz ? - zasuwaj na Ministranta...

Mnich!
O... to raczej nie dla mnie.

Ale bardzo fajnie udały się Wam te igraszki. Szczerze Was podziwiam.

I pozdrawiam cały zespół.

spoko Maciek - to co w zasięgu ręki i dla Ciebie - trzeba brać, przecież wiesz o tym ... ja zaraz zmykam /z babińcem/ na szklarsko-porębskie granity, więc pozdrawiam

Dzięki Ludkowie za dobre słowo!
Niektóre marzenia się spełniają

Iście niebiańsko
Wszystkie marzenia mogą się spełnić, ale każde marzenie ma swój czas , mój dobry znajomy zawsze powtarza - to dobrze, że niektóre marzenia się nie spełniają, potem się okazuje, że z marzenia zrobiło się rozczarowanie ALe w górach raczej to nie grozi To co zdobywasz następnym razem?

mar.an napisał(a):

Dzięki Ludkowie za dobre słowo!
Niektóre marzenia się spełniają

(...) To co zdobywasz następnym razem?

Speniają się, powolutku...
A w planach najbliższych? Dokończenie Mnicha - drogi już obmyślone, no i Zamarła Turnia w Smoczym towarzystwie.

Ale się rozbujałaś , super Super, strasznie mi się to podoba , a co do marzeń - co nagle to po diable - powolutku jest w sam raz

11.06.2009
I znów wracamy na Mnicha - tym razem w nieco lepszej pogodzie, choć straszą burzami popołudniowymi i wieje jak sto pięć.
   
Idziemy zrobić rozpoznanie, oczywiście z opcją wejścia. Gdy dochodzimy do Dolinki za Mnichem w powierzu zaczyna wibrować rozpoznawalny z każdej odległości dźwięk śmigłowca...Nasłuchujemy, czerwony punkt pojawia się, rośnie w każdą chwilę, aż raptem ku naszemu zdziwieniu szykuje się do lądowania tuz obok nas     Wylądował - wielka czerwona ważka, wysiadło dwóch TOPR-owców, a ja pomaszerowałam do nich by dowiedzieć się co się stało (wścibska baba), a poza tym chciałam zobaczyć helikopter z wyłączonym wirnikiem    
Dowiaduję się, że w Żlebie Mnichowym miał miejsce wypadek - nikt nie wie jeszcze co z poszkodowanymi. Gadamy przez chwilę o warunkach pogodowych, helikopterze, jakieś pozdrowienia, serdeczności, uśmiechy i lecimy w swoją stronę, znaczy się pod ścianę.
Na Klasycznej działają już dwa zespoły. My włazimy w Drogę Robakiewicza     . Wieje, chmurzy się, momentami prześwituje trochę błękitu i słonko przyjemnie przygrzewa w zmarznięte ręce. Sylwek idzie przodem, ja se gdzieś tam stoję przy swoim stanowisku, asekuruję i obserwuję małego ptaszka posdkakującego na skale z dziobkiem pełnym robaków. Zwierzątko wydaje się być niezbyt pewne, skacze w kierunku szczeliny skalnej, obok której wpięta jest nasza lina, po czym odskakuje dalej i znów sie przybliża. Udaje przez moment, że nie widzę ptaszyny i...nagle słyszę kwilenie, które nie może wydostawać się z jednego dzioba. Okazało się, że w owej szczelinie ptak ten (płochlik albo pomurnik) miał swoje gniazdo. Jeszcze kilka razy zrobił rundkę do gniazda z pełnym dziobem "prowiantu". Widok...rozczulający.
Na szczycie witają nas przepyszne widoki - pogoda o wiele łaskawsza niż ostatnim razem.    
    grań Żabiego, Niżne Rysy, Rysy, a daleko na horyzoncie potężny masyw Lodowego
    Zadni Mnich, Wrota Chałubińskiego, a jeszcze dalej - Tatry Zachodnie.
    Tatry Bielskie

Przypinamy się na szczycie (miejsca tyle co na schroniskowym stole), oczy i buźki się cieszą. Uczcimy ten moment spijaniem kondensowanych mleczek z tubki. Później trochę zdjęć:                

Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-06-2009 04:29 PM przez mar.an.

Spojrzenie w dół, w kierunku Mnichowego Żlebu     , i ku jego wylotowi     .
Zimny wiatr wychładza ciało mimo kilku warstw ubrania, toteż postanawiamy opuścić wierzchołek Mnisiego kaptura i przy pomocy kilku zjazdów (którym akompaniują pomruki burzy przetaczającej się nad Tatrami Zachodnimi) opuszczamy się do podstawy ściany     .

Jeszcze jedno spojrzenie na skały, które były nam łaskawe w tym dniu     . I spojrzenie pod nogi - spod pożółkłych pośniegowych traw zaczynają wyrastać pierwiosnki maleńkie - jedne z moich ulubionych tatrzańskich kwiatków     .

Ooo, fajnie Marta. Zyczynają pierwsze relacyjki weekendowe. Nareszcie wiem co robiliście kiedy nas tam nie było.

A myślałem, że to był helikopter z opuszczonymi "skrzydłami" ... niektóre zdjęcia bardzo interesujące... a to jak to było z tymi ratownikami, zamiast do akcji to sobie gaworzyliście

A w planach najbliższych? Dokończenie Mnicha - drogi już obmyślone, no i Zamarła Turnia w Smoczym towarzystwie.

Godna podziwu konsekwencja

A myślałem, że to był helikopter z opuszczonymi "skrzydłami" ...

No bo był z opuszczonymi "skrzydłami" - przeca powiedziałam Panom, że jeszcze nigdy nie widziałam helikoptera z opuszczonymi "skrzydłami", na co poskładali się ze śmiechu i powiedzieli mi, że poprawnie jest "z wyłączonym wirnikiem"

niektóre zdjęcia bardzo interesujące... a to jak to było z tymi ratownikami, zamiast do akcji to sobie gaworzyliście

Kilku ratowników było zostawionych już w żlebie, a Ci akurat przyziemili w Dolince i czekali na znak-sygnał od tamtych, więc se pogaworzyliśmy

Godna podziwu konsekwencja :

Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-06-2009 08:01 PM przez mar.an.

Ale Wam fajnie było Świetne foty, podoba mi się ta z nogami Marty-ładne żółte trzewiki
Gratuluję wspaniale spędzonego czasu!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 15-06-2009 08:29 PM przez Agnieszka.S.