Górskie Forum Dyskusyjne - Górski Świat

To był mój pierwszy wyjazd na wędrówki w Dolomity i teraz już wiem, że nie ostatni. Trochę obawiałam się, że będzie deszczowo, ale pogoda była super. Dzień pierwszy to rejony Tre Cime di Lavaredo. Trasę zaznaczyłam na mapce kolorem niebieskim [attachment=78367]
[attachment=78354] [attachment=78355]
[attachment=78356]
Początek przy schronisku Auronzo i przejście do schroniska Locatelli, po drodze północne ściany Tre Cime [attachment=78357] [attachment=78358]
faktycznie robią wrażenie [attachment=78360] [attachment=78361] [attachment=78362] [attachment=78359] [attachment=78363]
Potem szlakiem w kierunku Forcella Pian di Cengia, te góry są jedyne w swoim rodzaju [attachment=78364] [attachment=78365] [attachment=78368] [attachment=78369]. Ze schroniska Pian Di Cengia roztaczają się takie widoki [attachment=78370] [attachment=78371]
Następnie zejście [attachment=78372] w kierunku
schroniska Lavaredo i powrót, tym razem widok z południowej strony Tre Cime
[attachment=78374] [attachment=78373] Przez cały dzień były wspaniałe widoki na grupę Cadini di Misurina. Trasa idealna na rozchodzenie [attachment=78375] Te żółte kwiatki to Maki Alpejskie. Niesamowicie wyglądały wśród białych skałek.
Koniec dnia pierwszego [attachment=78376] co mogę powiedzieć ? - Jestem zakochana w Dolomitach

Wiesz Oliwko, że bardzo mnie cieszy, kiedy nareszcie ktoś z miłością opisuje Dolomity normalnie turystycznie. Ja jestem dolomitowo deformowany. Ferraty i tylko ferraty. Od Ciebie może normalny turysta zaczerpnąć ochotę na te góry. Masz szczęście, że jesteś młodszą ode mnie i możesz jeszcze długo je poznawać.
Udanego kolejnego dnia relacji życzę.

Stasiu pisze, jakby za karę w te góry jeździł

Oliwko, zazdroszczę wrażeń i widoków! I też niedługo będę mogła się podzielić własnymi!

Oliwko, wiesz co to za góra na tym zdjęciu z winem. Kolejna moja ulubiona.

To chyba Antelao, ale pewna na 100% nie jestem
Zbieram się do relacji z dnia drugiego, ale taki upał, że brakuje sił. Zdecydowanie więcej energii mam w górach niż przed kompem ;-)

Pisz, pisz i wstawiaj duuuużo zdjęć. Świetnie się je ogląda i o nich czyta kiedy je opisujesz

Ja bym stawiał na Pelmo. Myślę, że kwaterę mieliście gdzieś pod Cortiną tzn. Antalao by miało być na lewo. Oliwko, pisz, pisz.

Spaliśmy w San Vito Di Cadore, widoki były na Pelmo, Antelao i Sorapis. Sprawdziłam skąd robiłam fotkę i to było z tarasu więc wykluczam moje Antelao, bo ta góra była widoczna tylko z łazienki ;-), Sorapis wygląda chyba inaczej więc masz rację, to musi być Pelmo, brawo ,

Wiesz Oliwko dla mnie gratulacje się nie należą. Jeżeli ktoś ogląda ten kopczyk co rok 20 lat.

Dzień drugi to Grupa Sorapis wraz z cudownym jeziorkiem o tej nazwie. Mapka - trasa na niebiesko [attachment=78378]
Zaczynamy z przełęczy Tre Croci. Szlak trawersem Orte de Marcuoira, bardzo przyjemna droga [attachment=78379] [attachment=78380]sporo cienia i dojście do schroniska Vandelli [attachment=78381] [attachment=78382] [attachment=78383] nad którym wznosi się szczyt Ditto di Dio ( Palec Boga).Zejście nad Jezioro Sorapis, no, co za kolor, normalnie cudo [attachment=78384] [attachment=78386] Potem spore podejście, ostatnie spojrzenie na lazur jeziorka Sorapis [attachment=78387] i dalej przez Forcella Ciadin w kierunku schroniska Faloria. Po drodze trochę podejść i łańcuchów oraz metalowych stopni, ale bez większych trudności.[attachment=78388] [attachment=78389] [attachment=78390] [attachment=78391]Tu już nie było gdzie się schować [attachment=78392] czasami się chmurzyło czasami słońce dawało popalić [attachment=78393] Trafił się nawet spory język śniegu, ale chłodu za wiele nie dał [attachment=78394]. Dojście do schroniska Faloria i
na koniec zjazd kolejką do Cortiny d?Ampezzo- widok z kolejki [attachment=78395]
Fajna trasa, tylko trzeba się śpieszyć, bo ostatnia kolejka zwoziła o 16,30 jak się człek spóźni, to trzeba schodzić ponad 1000 m a wtedy już się ma za sobą małe conieco trasy i takie zejście może dać w kość a ja schodzić nie lubię. Wieczór jak zwykle

Jeziorko ma swój turkusowy urok. O Sorapisie jak smakuje wie najlepiej Bogusia.
Oliwko, widzę, że fotografowałaś też usypisko, którym niedawno sporo pisano. Szkoda, że podczas zjazdu patrzyłaś na Tofany. Tuż pod kolejką jest znana ferrata Ski Club 18 i można oglądać śmiałków jak sobie radzą w ścianie.
Masz też ode mnie czarny punkcik. Te Twoje integracyjne wieczory bez nas.

Oliwka superanckie fateczki. O opisie nawet nie wspominam, bo musiałbym zbyt mocno Ciebie wychwalić.