02-07-2011, 01:06 PM
Na czerwcowy wyjazd w Tatry czekałam, jak zresztą na każdy od bardzo dawna. Ponieważ jechałam tam z Kasią, od początku wiedziałam, że nie będzie łażenia i będzie to wyjazd typowo wakacyjny, odpoczynkowy, ceprowy, klapkowiczowy - nazwijcie to jak chcecie.
Podobnie jak przed wyjazdem zimowym rok temu musiałam wszystko sobie przemyśleć i poukładać. Kasia jest, jaka jest. Dorosła z umysłem dziecka, w dodatku jej koordynacja ruchowa w ostatnim czasie uległa pogorszeniu.
Z jednej strony wiedziałam, że trasy muszą być proste, z drugiej chciałam żeby Kasia coś zapamiętała z tego wyjazdu i zobaczyła góry nie tylko z daleka, ale też "odczuła je na własnej skórze". Poza tym chciałam też, chociaż troszeczkę pomyśleć o sobie. Ja sama nie chodzę nie wiadomo gdzie i nie wiadomo jak intensywnie, ale jednak trochę tych "wyższych" szlaków przetarłam. No, ale musiałam się poświęcić dla rodziny, może kiedyś zostanie mi to wynagrodzone.
Wyjechałyśmy w nocy z niedzieli na poniedziałek o trzeciej. Droga jak zwykle - długa i męcząca, ale po raz pierwszy od kilku lat do Zakopanego nie jechałam w upale. W Zakopanem byłyśmy po 15. Przez całą drogę chciało mi się spać, ale jak tylko wysiadłam z autobusu od razu wróciła energia, tylko mi, bo Kasia od razu padła na łóżko i nie miała ochoty nigdzie się ruszać. Zrobiłam sobie samotny spacerek po Zakopanem. Już wracając do kwatery spotkałam Fabrykę i Hemli - szczęściarze wracali z Kościelca. Po krótkiej rozmowie wróciłam do domu.
W poniedziałek wstałyśmy o 6. To znaczy ja wstałam, bo Kasi, która zwykle śpi do 12 zajęło to trochę czasu. Było, po 7 kiedy wyszłyśmy na rześkie powietrze. Gór nie było widać i zaczynało kropić, no, ale z cukru nie jesteśmy, nie roztopimy się. Idziemy. Biorąc pod uwagę to, co pisałam wcześniej o trasach uznałam, że Ścieżka nad Reglami nie będzie taka zła.
Dojechałyśmy do Kuźnic i ruszyłyśmy niebieskim szlakiem. Kasia zasuwała szybciej ode mnie i już gdzieś głęboko budziła się we mnie nadzieja, że jak tak będzie to może i na Kopieniec albo Grzesia wleziemy. Na chwilę wstąpiłyśmy do Klasztoru Albertynów, po czym wróciłyśmy na szlak i odbiłyśmy w prawo na Ścieżkę nad Reglami.
[attachment=38790] [attachment=38815] [attachment=38792]
Szło się świetnie. Cieszyłam się z tego, że jestem w górach, ale prawdziwą przyjemność sprawiała mi roześmiana twarz Kasi. Były momenty, że nie wiedziała jak stanąć, bo te wszystkie kamolce trochę ją przerażały, ale ogólnie radziła sobie świetnie. Na szlaku spotkałyśmy tylko dwie osoby pchające się na Giewont i dopiero na Czerwonej Przełęczy zaroiło się od turystów.
I właśnie od tego momentu wszystko uległo zmianie. Gdy zaczęłyśmy schodzić do Strążyskiej, Kasia już się tak nie cieszyła. Zdałam sobie sprawę, że może zaczęłam trochę za ostro jak dla niej, ale też pomyślałam, że ilość turystów trochę ją hamuje i odbiera jej odwagi. Wcześniej nikogo nie spotkałyśmy, więc nie miała takiego wrażenia, że komuś przeszkadza i że blokuje mu drogę. Z tych nerwów dwa razy się wywróciła i rozwaliła sobie kolano. Trochę popłakała, ale powiedziałam jej - "Kasia, przynajmniej masz pamiątkę, że byłaś w górach" - dopiero wtedy wrócił jej humor.
W Strążyskiej [attachment=38813] zrezygnowałam z mojego planu przejścia, chociaż do Małej Łąki i wróciłyśmy do domu.
Gdy rozmawiałyśmy o trasie Kasia powiedziała mi coś, co kompletnie wytrąciło mnie z równowagi - "Aga, przepraszam, że popsułam Ci wakacje" - Nie wiem jak ona w ogóle mogła tak pomyśleć! Fakt, że kiedy jeździłam w Tatry z mamą chodziłam trochę inaczej, ale na Ścieżce nad Reglami byłyśmy, co roku, więc wcale nie uważałam, że Kasia zepsuła mi te wakacje. Wytłumaczyłam jej, żeby się nie martwiła i żeby tak nie myślała, bo w końcu w sierpniu przyjadę tu jeszcze raz i wtedy sobie pochodzę, a poza tym trochę "ceperskiego" łażenia jeszcze nikomu nie zaszkodziło.
Dnia drugiego nie planowałam nic wielkiego. Uznałam, że spacer Chochołowską [attachment=38809] [attachment=38811] [attachment=38810]
będzie w sam raz dla Kasi. Wiedziałam też, że przejażdżka kolejką sprawi jej wielką frajdę. Nie myliłam się.
Z Polany Huciska ruszyłyśmy wolnym spacerkiem do schroniska. Pogoda była jako taka - pochmurno, ale przynajmniej nie padało. Ostrzeżenie o żmijach było prawdą - dwie wyjątkowo duże łaziły tego dnia po Chochołowskiej
[attachment=38797] [attachment=38798]
W schronisku zjadłyśmy drugie śniadanie. Zrobiłyśmy sobie dłuższy odpoczynek, ponieważ było bardzo wcześnie. Grześ kusił jak nigdy, ale nie tym razem to innym. Wracając zaszłyśmy sobie do Kaplicy Jana Chrzciciela
[attachment=38812] [attachment=38799] [attachment=38800] [attachment=38801] [attachment=38802] [attachment=38804]
Ta trasa przypadła Kasi bardziej do gustu, więc była gotowa na kolejne wędrówki.
Niestety, w środę lało tak, że nie miałyśmy najmniejszego zamiaru nigdzie wychodzić. Po południu, kiedy trochę się wypogodziło wyszłyśmy pozwiedzać Zakopane. Ledwo doszłyśmy do Pęksowego Brzysku zaczęło tak lać, że w podskokach wróciłyśmy do domu. Kasia tak skakała, że gdzieś źle stanęła i zrobiła coś w nogę. Do tej pory ją pobolewa, ale nic poza tym się nie dzieje.
Czwartek - 30.06. Leje. Kasię boli noga. Mnie nosi, bo przecież wczoraj przeleżałam cały dzień. Kasi nie chce się nigdzie iść. Ja decyduję się na samotny spacer. Nie może być długi, bo głupio mi zostawiać kuzynkę samą. Dobra, niech będzie, że się przejdę Kościeliską.
O 8:30 jestem w Kirach. Szybkim tempem ruszam w kierunku schroniska. Na miejscu jestem ok. 10. Nic nie widać, więc rezygnuję ze Smerczyńskiego Stawu. Wracam. Decyduję się jednak na Wąwóz Kraków, który przemienił się w rzekę. Idę wolno, żeby się gdzieś nie wywalić. W pewnym momencie nie wiedziałam jak się ruszyć a z przeciwnej strony naginały dwie kolonie. Nie chcąc się z nimi spotkać zawracam.
[attachment=38805][attachment=38806] [attachment=38808]
W Kirach przestało padać. Co więcej wyszło słońce i w końcu po czterech dniach zobaczyłam góry. Teraz zaczęłam żałować, że powiedziałam Pani Teresie, że wracamy do domu z Kasią w piątek a nie w sobotę jak to było planowane. Żałowałam do czasu aż wieczorem przyszła burza. O dobrej decyzji upewniłam się wczoraj rano, kiedy zobaczyłam jak leje.
Ogólnie rzecz biorąc jestem zadowolona z wyjazdu. Może nie był to zbytnio aktywny górki wypoczynek - bo po pierwsze musiałam uważać na Kasię a po drugie pogoda nie dopisała, ale w końcu lepszy rydz niż nic.
PS: Zdjęcia z datownikiem, ponieważ musiałam pożyczyć aparat od koleżanki (mój nawalił) więc nic nie zmieniałam na wszelki wypadek
Podobnie jak przed wyjazdem zimowym rok temu musiałam wszystko sobie przemyśleć i poukładać. Kasia jest, jaka jest. Dorosła z umysłem dziecka, w dodatku jej koordynacja ruchowa w ostatnim czasie uległa pogorszeniu.
Z jednej strony wiedziałam, że trasy muszą być proste, z drugiej chciałam żeby Kasia coś zapamiętała z tego wyjazdu i zobaczyła góry nie tylko z daleka, ale też "odczuła je na własnej skórze". Poza tym chciałam też, chociaż troszeczkę pomyśleć o sobie. Ja sama nie chodzę nie wiadomo gdzie i nie wiadomo jak intensywnie, ale jednak trochę tych "wyższych" szlaków przetarłam. No, ale musiałam się poświęcić dla rodziny, może kiedyś zostanie mi to wynagrodzone.
Wyjechałyśmy w nocy z niedzieli na poniedziałek o trzeciej. Droga jak zwykle - długa i męcząca, ale po raz pierwszy od kilku lat do Zakopanego nie jechałam w upale. W Zakopanem byłyśmy po 15. Przez całą drogę chciało mi się spać, ale jak tylko wysiadłam z autobusu od razu wróciła energia, tylko mi, bo Kasia od razu padła na łóżko i nie miała ochoty nigdzie się ruszać. Zrobiłam sobie samotny spacerek po Zakopanem. Już wracając do kwatery spotkałam Fabrykę i Hemli - szczęściarze wracali z Kościelca. Po krótkiej rozmowie wróciłam do domu.
W poniedziałek wstałyśmy o 6. To znaczy ja wstałam, bo Kasi, która zwykle śpi do 12 zajęło to trochę czasu. Było, po 7 kiedy wyszłyśmy na rześkie powietrze. Gór nie było widać i zaczynało kropić, no, ale z cukru nie jesteśmy, nie roztopimy się. Idziemy. Biorąc pod uwagę to, co pisałam wcześniej o trasach uznałam, że Ścieżka nad Reglami nie będzie taka zła.
Dojechałyśmy do Kuźnic i ruszyłyśmy niebieskim szlakiem. Kasia zasuwała szybciej ode mnie i już gdzieś głęboko budziła się we mnie nadzieja, że jak tak będzie to może i na Kopieniec albo Grzesia wleziemy. Na chwilę wstąpiłyśmy do Klasztoru Albertynów, po czym wróciłyśmy na szlak i odbiłyśmy w prawo na Ścieżkę nad Reglami.
[attachment=38790] [attachment=38815] [attachment=38792]
Szło się świetnie. Cieszyłam się z tego, że jestem w górach, ale prawdziwą przyjemność sprawiała mi roześmiana twarz Kasi. Były momenty, że nie wiedziała jak stanąć, bo te wszystkie kamolce trochę ją przerażały, ale ogólnie radziła sobie świetnie. Na szlaku spotkałyśmy tylko dwie osoby pchające się na Giewont i dopiero na Czerwonej Przełęczy zaroiło się od turystów.
I właśnie od tego momentu wszystko uległo zmianie. Gdy zaczęłyśmy schodzić do Strążyskiej, Kasia już się tak nie cieszyła. Zdałam sobie sprawę, że może zaczęłam trochę za ostro jak dla niej, ale też pomyślałam, że ilość turystów trochę ją hamuje i odbiera jej odwagi. Wcześniej nikogo nie spotkałyśmy, więc nie miała takiego wrażenia, że komuś przeszkadza i że blokuje mu drogę. Z tych nerwów dwa razy się wywróciła i rozwaliła sobie kolano. Trochę popłakała, ale powiedziałam jej - "Kasia, przynajmniej masz pamiątkę, że byłaś w górach" - dopiero wtedy wrócił jej humor.
W Strążyskiej [attachment=38813] zrezygnowałam z mojego planu przejścia, chociaż do Małej Łąki i wróciłyśmy do domu.
Gdy rozmawiałyśmy o trasie Kasia powiedziała mi coś, co kompletnie wytrąciło mnie z równowagi - "Aga, przepraszam, że popsułam Ci wakacje" - Nie wiem jak ona w ogóle mogła tak pomyśleć! Fakt, że kiedy jeździłam w Tatry z mamą chodziłam trochę inaczej, ale na Ścieżce nad Reglami byłyśmy, co roku, więc wcale nie uważałam, że Kasia zepsuła mi te wakacje. Wytłumaczyłam jej, żeby się nie martwiła i żeby tak nie myślała, bo w końcu w sierpniu przyjadę tu jeszcze raz i wtedy sobie pochodzę, a poza tym trochę "ceperskiego" łażenia jeszcze nikomu nie zaszkodziło.
Dnia drugiego nie planowałam nic wielkiego. Uznałam, że spacer Chochołowską [attachment=38809] [attachment=38811] [attachment=38810]
będzie w sam raz dla Kasi. Wiedziałam też, że przejażdżka kolejką sprawi jej wielką frajdę. Nie myliłam się.
Z Polany Huciska ruszyłyśmy wolnym spacerkiem do schroniska. Pogoda była jako taka - pochmurno, ale przynajmniej nie padało. Ostrzeżenie o żmijach było prawdą - dwie wyjątkowo duże łaziły tego dnia po Chochołowskiej
[attachment=38797] [attachment=38798]
W schronisku zjadłyśmy drugie śniadanie. Zrobiłyśmy sobie dłuższy odpoczynek, ponieważ było bardzo wcześnie. Grześ kusił jak nigdy, ale nie tym razem to innym. Wracając zaszłyśmy sobie do Kaplicy Jana Chrzciciela
[attachment=38812] [attachment=38799] [attachment=38800] [attachment=38801] [attachment=38802] [attachment=38804]
Ta trasa przypadła Kasi bardziej do gustu, więc była gotowa na kolejne wędrówki.
Niestety, w środę lało tak, że nie miałyśmy najmniejszego zamiaru nigdzie wychodzić. Po południu, kiedy trochę się wypogodziło wyszłyśmy pozwiedzać Zakopane. Ledwo doszłyśmy do Pęksowego Brzysku zaczęło tak lać, że w podskokach wróciłyśmy do domu. Kasia tak skakała, że gdzieś źle stanęła i zrobiła coś w nogę. Do tej pory ją pobolewa, ale nic poza tym się nie dzieje.
Czwartek - 30.06. Leje. Kasię boli noga. Mnie nosi, bo przecież wczoraj przeleżałam cały dzień. Kasi nie chce się nigdzie iść. Ja decyduję się na samotny spacer. Nie może być długi, bo głupio mi zostawiać kuzynkę samą. Dobra, niech będzie, że się przejdę Kościeliską.
O 8:30 jestem w Kirach. Szybkim tempem ruszam w kierunku schroniska. Na miejscu jestem ok. 10. Nic nie widać, więc rezygnuję ze Smerczyńskiego Stawu. Wracam. Decyduję się jednak na Wąwóz Kraków, który przemienił się w rzekę. Idę wolno, żeby się gdzieś nie wywalić. W pewnym momencie nie wiedziałam jak się ruszyć a z przeciwnej strony naginały dwie kolonie. Nie chcąc się z nimi spotkać zawracam.
[attachment=38805][attachment=38806] [attachment=38808]
W Kirach przestało padać. Co więcej wyszło słońce i w końcu po czterech dniach zobaczyłam góry. Teraz zaczęłam żałować, że powiedziałam Pani Teresie, że wracamy do domu z Kasią w piątek a nie w sobotę jak to było planowane. Żałowałam do czasu aż wieczorem przyszła burza. O dobrej decyzji upewniłam się wczoraj rano, kiedy zobaczyłam jak leje.
Ogólnie rzecz biorąc jestem zadowolona z wyjazdu. Może nie był to zbytnio aktywny górki wypoczynek - bo po pierwsze musiałam uważać na Kasię a po drugie pogoda nie dopisała, ale w końcu lepszy rydz niż nic.
PS: Zdjęcia z datownikiem, ponieważ musiałam pożyczyć aparat od koleżanki (mój nawalił) więc nic nie zmieniałam na wszelki wypadek


