Górskie Forum Dyskusyjne - Górski Świat

Po wspaniałych relacjach empika i vikinga, nie sposób ująć w słowa naszych "Karkonoszy", czymże one są w porównaniu do ogromu "ich gór".
Słoneczna jesień nie nastraja nostalgią, daje energię aby zdobywać "niezdobyte" nie tylko szczyty.
Pozwolę sobie przytoczyć wiersz Janiny U. Górskiej "Jesień w górach"

"Już wrzesień i jesień po górach gna
Już liście się złocą i snuje się mgła
Objąwszy w uściski szczyty i groty
Układa sennie swe mleczne sploty
Dzwonienie wbiega w chłodny poranek
Jak krople wody w cynowy dzbanek
I nagle zbocza jaśnieją od słońca
Niebo i góry są jakby bez końca
Wtedy zapragniesz wszystko porzucić
Wszystko zapomnieć i tylko tu wrócić."

Jesienną wędrówkę (około 15 km) rozpoczynamy od Świątyni Wang, podążając Drogą Jubileuszową ku Polanie, tam zmieniamy szlak na żółty podążając ku samotnie występującym granitowym ostańcom skalnym.
[attachment=26443]
Największymi są Pielgrzymy, górujące nad Polaną we wschodniej części Karkonoszy - w ich skład wchodzą trzy ogromne granitowe skały, z których najwyższa osiąga 25 metrów. Najbardziej charakterystyczna skałka gór to Słonecznik 1423 m - widoczna z całej Kotliny.

[attachment=26444] [attachment=26446] [attachment=26447]

Przy Słoneczniku wchodzimy na czerwony szlak by znów poruszać się zboczami Smogornii i przypomnieć sobie Kocioł Wielkiego i Małego Stawu. Chwila odpoczynku, by w tych magicznych miejscach poczuć zapach jesieni ...

[attachment=26448] [attachment=26450] [attachment=26451] [attachment=26452]

Znów wkraczamy na niebieski szlak, dochodzimy do schroniska Strzecha Akademicka, a tu nie sposób skręcić by choć na chwilę nie zobaczyć Białego Jaru.

[attachment=26454] [attachment=26455]

Czas nas nie goni .... dochodzimy do Kotła Małego Stawu, a naszym oczom objawia się niesamowity widok Srebrnych Turniczek i Schronisko Samotnia (to moje miejsce w Karkonoszach, magiczne i jedyne)

[attachment=26456]

Przy zachodzącym słońcu pozostaje nam udać się w dalszą drogę, niebieskim szlakiem dochodzimy do Karpacza ....

[attachment=26457]

moje też

Kolejny dzień jesiennej wędrówki z wielu dni ...
przy piosence "A w górach już jesień" Jadwigi Strzeleckiej http://dano2005.wrzuta.pl/audio/3zSH1NIE...juz_jesien

Trasę (około 21 km) rozpoczynamy w Białym Jarze, przechodząc obok dzikiego wodospadu wchodzimy na czerwony szlak prowadzący do Kotła i Wodospadu Łomniczki. Kocioł Łomniczki, to największy i najgłębszy (około 300 m) karkonoski kocioł pochodzenia lodowcowego utworzony u podnóża Równi pod Śnieżką. Kocioł ma kształt rozległej niszy bez moren czołowych, która podcina wschodnie zbocze Równi pod Śnieżką i północno zachodnie zbocze Śnieżki, wysokość ścian kotła wynosi 100 m.

[attachment=26458] [attachment=26460] [attachment=26461] [attachment=26462] [attachment=26463]
[attachment=26464] Wodospad Łomniczki i [attachment=26465] barwy jesieni.

Dochodzimy do Śląskiego Domu, a po krótkim odpoczynku zdobywamy Śnieżkę podchodząc czarnym szlakiem, podziwiając wspaniałą panoramę Karkonoszy.

[attachment=26466] [attachment=26467] [attachment=26468]

Z Królowej Karkonoszy schodzimy niebieskim i czerwonym (czeskim) szlakiem wkraczając na grzbiet Czarnej Kopy; dochodzimy do schroniska Jelenka, gdzie po krótkim posiłku dochodzimy do Sowiej Przełęczy i czarnym szlakiem - Sowią Doliną docieram do dolnego Karpacza.

[attachment=26471] [attachment=26472]
[attachment=26473] [attachment=26474]

Malowniczy krajobraz jesiennych Karkonoszyszy będzie karmił mój umysł do kolejnej wyprawy ...

I rychłej ponownej wizyty w jesiennych górach-Ci życzę
THX za relację z barwnymi jesiennymi fotkami z pięknych Karkonoszy

Dziękuję Ci Tenshi za piękną relację i malownicze zdjęcia. Ja aż rok muszę czekać na kolejną wyprawę - aż do następnych wakacji, więc chociaż dzięki takim relacjom myślami pobłądzę po górskich szlakach...

Widzę, że koniecznie chcesz się doigrać i mieć na głowie łysiejącego starca z plecakiem na garbie. Ostrzegałem! Jeszcze jedna, tak zachęcająca relacja do odwiedzenia tych rejonów, i tak się to to może zakończyć. Gdyba nie moja wrodzona niechęć do samotnego podróżowania i ta spora odległość, jaka mnie łączy od tych Twoich cudów natury, to pewnie jeszcze w tym roku pomyślałbym o ekspedycji. Jeżeli znajdą się chętni do towarzystwa, którzy podzielają moją opinię o tym rejonie, to nie wykluczone, że w przyszłym roku w końcu tam zawitam. Zechcesz nas przyjąć pod swoje skrzydełka przewodnicze?

Oj nie strasz Marku, bo się nie przestraszę!
Z tym łysiejącym starcem to przesadzasz Z wielką przyjemnością przyjmę Cię i innych pod swe skrzydła przewodnickie. Karkonosze czekają na Ciebie!

Czyżby wspólne listopadowe łazikowanie po karkonoskich szlakach ?

Justynko - błąd w założeniu. Oczywiście relacje kolegów są wspaniałe ( byłam aż na jednym opisanym przez vikinga miejscu ) ale najważniejsze jest to czym są Karkonosze dla Ciebie. A widzę , że są rzeczą świętą

P.s. Jako, że październik zapowiada mi się dramatycznie, żałobnie i artystycznie to chętnie piszę się na listopadowe Sudety. Pani Przewodnik proszę stanąć na wysokości zadania

Masz na myśli dramat z 23.X ??

Tenshi, z Twoich fotografii wcale nie widać, że w Karkach już jesień. Raczej wciąż sielankowe lato. Dobra, może późne lato.
Do jesieni jeszcze daleko. Co będziesz opisywała w październiku albo listopadzie
Powodzenia.

Akurat ten dzień jest dla mnie lekko anonimowy.

Stasiu, "jesień" to pojęcie subiektywne! Ty możesz czuć w serduszku nawet wiosnę

A może coś nie tak z Twoją kartą graficzną
..... temat zawsze się znajdzie.

OOo... temat tabu

Eeeeee tam Żadne tabu.

Kolega B-B ( będący obecnie nie w pełni władz umysłowych - początkiem października przeżyje pewne wydarzenie osobiste ) pomylił o dwa dni dzień mych urodzin. 25 urodzin. A poza tymi urodzinami będą jeszcze inne wydarzenia październikowe. Smutniejsze .......

P.s. Justynko nie zbaczaj na manowce w temacie. Pisz mi tu dalej o Karkonoszach i zdjęcia proszę. Mogą być z Babim Latem