Jako że w miniony weekend miałam okazję wędrować po Tatrach ukochanych w pierwszorzędnym towarzystwie, w którym niestety zabrakło naszego górskiego barda - Doktora Etkera, spadł na mnie obowiązek napisania relacji

. Wierz mi Doktorze, że chętnie bym Ci ten przywilej oddała, bo moje pióro ciężkie jest i zdania długie i pokrętne

.
No dobrze, zatem zacznijmy od początku...
...w piątek wyrabiam się z pracą jakimś cudem na czas, przyjeżdżam do chatki, dopakowuję plecak i ruszam na Południe z ociekającego deszczem Śląska. W okolicach Suchej Beskidzkiej zamiast deszczu sypie śnieg. Biało, pięknie...i do gór spieszno. Po zmroku zostawiam automobil na stacji i próbuję wypatrzeć jakiś busik do Kuźnic - daremnie jednak (nikt o zdrowych zmysłach nie jedzie o tej porze w tamtym kierunku). Zatem z buta ruszam tam, gdzie bus jechać nie miał ochoty.
W Kuźnicach oczekuje mnie jednoosobowy Komitet Powitalny

w postaci Bobra, natomiast druga część Komitetu czeka w schronisku na Hali, pilnując by nam bufetu nie zamknęli

.
Drepczemy se więc nocą przez Boczań. Powyżej granicy lasu widać rozświetloną dawniej podtatrzańską osadę, teraz już miasto pełną gębą zwane Zakopanem. Śnieg prószy, miejscami ścieżka jest przedeptana, a czasem trzeba trochę poudeptywać świeżo naniesioną warstewkę puchu.
W schronisku gwarno i ciepło. Wśród dość dużej ilości ludzi wypatrujemy Pabla. Miłe powitanie znajomej buźki i kilku nowych

.
Herbatka, pogaduchy do nocy i spać.
Następnego dnia wstajemy o "ludzkiej" godzinie i juz w jadalni oczekujemy Lelka, którego maszerującego dziarsko dostrzegamy ze schroniskowego okna. Powitanie, herbata i... w drogę. Ku Kościelcowi
Początkowo ścieżką przetartą dochodzimy do budki wyciągu w okolicach Zielonego Stawu Gąsienicowego, a dalej już przez nietknięte jeszcze ludzką stopą połacie śniegu. Zaspy miejscami po pas

. Torujemy na zmianę, chociaż Pablo i tak jest przodowym całego przedsięwzięcia

. W międzyczasie postanawiam nawiązać z Lelkiem wspólpracę przy torowaniu, a mianowicie nazywa się to "torowaniem przy wspomaganiu". Lelko jest ratrakiem, a ja -wspomaganiem

. Polega to na tym, że Lelko przebiera nogami, a ja z całych sił pcham Go do przodu

. Ratrak pierwsza klasa! Opatentujemy to
Tym sposobem docieramy powoli na Karb.
Pogoda kapryśna. Momentami mleko i nic nie widać, czasem chmury się rozstępują i na ułamek sekundy pokazuje się słońce. Z Karbu na Kościelec podchodzimy w totalnym braku widoczności - gdzie śnieg, gdzie chmury? Tego nie wie nikt

.
Mija trochę czasu i jesteśmy na szczycie

Zdjęcia, oklaski, telewizja...

Jest pięknie! I zimno jak cholera jasna. Ku naszej radości na krótką chwilę zza chmur wyłania się ciepłe słoneczko

. Z ukrycia wychodzą nawet takie piękności jak Świnica i Niebieska i Gąsienicowa Turnia. Ale to tylko na chwilkę - długo nie pozwalają cieszyć się swoim widokiem..
Znów nieodłączna herbata, morelki Pabla i nasze uśmiechnięte buźki

.
Do zejścia postanawiamy się związać, coby w razie czego delikwent nie leciał sam, a w towarzystwie

. Schodzimy sobie z lotną. Marzniemy trochę, bo asekuracja opóźnia nieco tempo marszu.
Przyczłapawszy na Karb odwiązujemy supełki, przepakowujemy plecaki i...(jedna z atrakcyjniejszych części programu


) zjeżdżamy sobie na spodenkach do Czarnego Stawu

. Tempo ekspresowe i jesteśmy na dole. Teraz juz tylko kilkanaście minut i przywita nas ciepłe wnętrze schroniska. I grzane winko. I obiad
Wieczór upływa nam pod znakiem grzańców i przeglądania map innych gór

. Lelko obdarowuje mnie butelką pysznego wina z bazylią i innymi ziólkami

, z której uciechę i pożytek mieli również pozostali wspóllokatorzy z naszego pokoju.
Pobiesiadowaliśmy i zasnęliśmy.
Rano, nim wstalismy, Lelko mknął już na Kasprowy (Lelko, czego Ty tam szukałeś?

). A my leniwie śniadanie.... i zejście do Kuźnic.
Nasz ostatni cel: Kolibeczka. A w drodze do niej spotykamy Kasię, Majkę i Paaula

. Przemiłe niespodziewane spotkanie! Zasiadamy wspólnie do jadła i picia. Za jakiś czas dołącza do nas Lelko, jeszcze trochę czasu we wspólnym towarzystwie i czas się rozejść...
...jak ja nie cierpię powrotów z gór
By jednak rozstać się z górami i Ludkami miłymi było łatwiej, powstać musiał plan kolejnego wyjazdu w Tatry. Nowe nadzieje i plany

.
Dzięki Wam za te dni!
A Kasi, Majce i Paaulowi za wspólny obiad
P.S. Mam nadzieję, że Pablo i Lelko okraszą powyższe sprawozdanie dokumentacją fotograficzną (poza tą zamieszczoną powyżej)
